Çok çalışınca mı büyür insan,
Yoksa içindeki çocuk yorulunca mı “adam” olur?
Yolun yarısında otuz beşine yakınken ..
Aynaya bakıp kendini tanıyamayınca mı?
Bilemedim…
Hastanenin soğuk köşesinden yazıyorum sana, baba…
Dilimde kırık dökük sitemler,
Söylesem eksik, sussam ağır.
Ben bu değildim…
Hatırlıyor musun?
Avuçlarında büyüyen o narin çocuk,
Belki kırıldık,
belki sustuk,
belki de zaman bizi
birbirimizden biraz uzak tuttu…
Ama şimdi anlıyorum;
Bir parça sevgi kırıntısı varsa,
Kuşlara sor…
Geceyi omzunda taşıyan martılar bilir;
Bazı yalnızlıklar deniz kadar tuzlu olur.
Ben seni
Ciğerim tutulmalıydı,
Kalbin ablasyona girmesi gibi.
Dört mevsimde tutulmalardasın,
Alabora ettiğin denizde nefessiz kaldım.
Göğün mavisine sarılıp
Öldürdün beni…
Ömrüm kadar uzun bir şey var;
Dudakların, dudaklarıma müebbet…
Gel, karşıma otur,
Kes cezamı.
Avuç içlerine usulca dualar bıraktım,
vefanı yoldaş,
fedakârlığını nefes bildim.
Babacanlığında,
o koca yüreğinde
Şiirine dokundum;
Sanki sabahın ilk ışığı
Çiğ düşmüş bir ovaya değdi.
Her dizesinde
Toprağın kokusu vardı,
Sevdim hayalini, sevdim gerçeğini de…
Sevdim kalbime iyi geleni, seni de…
Sevdim kapındaki çiçek kadar yakın olmayı,
Sevdim kalbimle gülümsediğini, her anı…
Anda kalıp hasretimi dindirebilir miyim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!