Gidiyorum.
Önce içimdeki benden eksilerek.
Sevdasından kaçan bir yazgının
tozlu yollarında yürüyorum.
Cesur bir kız çocuğu değil artık,
Gecenin koynunda özlem var !
Üçü beş geçe uykusuz odanın kapısında gözlerim,
Üçü beş geçe soğuktu koridor soğuktu,
Özlemin içimden geçtiği saatlerdi ,
Söyleyemediklerinle bakışlarında kalbime bak ki
Ben çok sevdim!
Cumhuriyet gibi sevdasına bağlıdır,
Vatan gibi ateşten gömlektir yazgında,
Hürriyet gibi tek sonsuz yıldız hissidir,
Sahi sevgilim bütün güzel nedenlerin başında sensen,
Memleket gibi cesur sevdanda vefan kadar saygına izdüşümüm var,
Bugünlerde kalbine izdüşümüne sükunetin olsun!
Sabahın zifirisinde yürüyorum ,
Ne aklım bende kalıyor
Ne de ruhumdaki nefesim !
Ben seni hissediyorum her şiir her anıyı seninle yaşıyorum,
Yaşadıkça kalbinin koridorlarında yaşıyorum yürüyorum yürüyorum özlemim katlanıyor,
Bütün dünyam sen bütün zamanlar sen
Elif Can’a
Kaleminin ucunda doğar sabah,
Bir mısra gibi süzülür umut,
Elif Can, adınla başlar cümle,
Sözünde ateş, yüreğinde bulut.
Çok özledim adamım,
özlemek değil bu —
adını her andığımda
içimde yer değiştiren bir mevsim.
bütün mevsimsel tutumlarda sen geldin.
Gönlümden kuşlar geçiyor,
her biri bir düşüncenin kanadı.
Sessizce konuyor kalbimin kıyısına
ve yine sessizce uçuyorlar.
Yüzüm güneşe dönük,
Adım Elif’ti belki—
ince, uzun, tek başına.
Bir harf kadar yalnız,
bir kelime kadar yarım.
İnsan en çok sevdiği kıyıdan çekilir
Gezdiğin yerlere uğrak versem ,
Karşılaşır mıyız ilk heyecan ne de olsa,
Çocuk yüreklin aklıyla kalbi arasında mekik dokudu,
Yürüdüğüm yolların bana kattığı özlemle yoldaşlık ettim ,Sevgilim dersem yoldaşlığını alma ,
Zamanın durduğu anlarda kaldım,
Zihnim ziyaniya ya yenik düştü sarhoşluğunda ,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!