..Kalbim bir şehir, sen en parlak sokağı,
Kaybettiklerim gölgeler gibi geçer,
Ama sen… ayakta kalan tek ışığım hâlâ.
Geceler sessiz, yıldızlar uzak,
Ellerim boş, ama hatıraların sarmalıyor beni,
Özledim küçük kızın üşüyor,
Sarılmadığında araftayım yerim yok,
Tanrımdın ya ,
Evimizi yuva kılan babamdı,
Berattı ya kandilindi ya ,
Sessizce yalvarırım,
Uyku, bir zamanlar evdi.
Ev, senin sesindi baba.
Şimdi mezar taşı soğuk,
Ama toprağın altında bir bahar var.
Yağmur yürüdüğüm yolları çoğalttı,
Ayaklarım takatsiz,
Üç yaşındaki bir çocuğa annesizliği anlatamazsın…
Çünkü bazı eksikliklerin dili yoktur; yalnızca küçük bir yürekte usulca büyüyen bir sessizlik olur.
Peki ya on yaşına kadar, çaresizliğini kimseye duyuramamış bir çocuk varsa?
Belki de her sustuğunda, içinde bir kuş biraz daha kanatlarını kapatıyordur.
Ölüm, kapıya dayanan bir rüzgâr değilmiş;
avuçta titreyen son nefesmiş.
Bu gece anladım.
Açılmayan telefon
karanlığın nabzı oldu.
Seni sevdiğimi kimse duymayacak,
Adın dilime değil içimin en tatlı hem hal olduğu yerde saklı ,
Akıl tutulmamsın, kalbimin ise olmazsa yaşayamam dediği,en güzel yangın ,
En sessiz en derin sızımsın bil ki denizinde alabora olsamda en huzur veren anlarımsın.
Kimse bilmeyecek seni nasıl sevdiğimi,
Bazı duygular anlatılınca eksilir diye korkuyorum sol yanım kalbime hayat veren hayat damarımsın,
Sevgili,
Adını her söylediğimde içimde bir nergis açıyor.
Karlısu’nun en soğuk sabahında bile
Senin kalbini düşününce içim ısınıyor.
sessiz bir özürüm var kalbine sarılsam...
Ben sana hiçbir zaman fazla gelmedim,
belki sadece bensiz kaldığın anlarda eksiktim.
Hep senin kalbinin koridorlarında gezinen bendim..
Ama içimde büyüttüğüm sevgi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!