Uyku, bir zamanlar evdi.
Ev, senin sesindi baba.
Şimdi mezar taşı soğuk,
Ama toprağın altında bir bahar var.
Yağmur yürüdüğüm yolları çoğalttı,
Ayaklarım takatsiz,
Ölüm, kapıya dayanan bir rüzgâr değilmiş;
avuçta titreyen son nefesmiş.
Bu gece anladım.
Açılmayan telefon
karanlığın nabzı oldu.
Güzel insanlara gülümse..
Denize açılan sokakları var mı gönlünün kıyısının,
Karanfil ve begonvil memleketimin her sokak başı sevda,
Sen koktu kara sevda kokusu vardı,
Sahi uğrak verdiğin gönüle dayanmak nedir .
Ahmet Arif hasretinden prangalar eskitmişte,
Seni sevdiğimi kimse duymayacak,
Adın dilime değil içimin en tatlı hem hal olduğu yerde saklı ,
Akıl tutulmamsın, kalbimin ise olmazsa yaşayamam dediği,en güzel yangın ,
En sessiz en derin sızımsın bil ki denizinde alabora olsamda en huzur veren anlarımsın.
Kimse bilmeyecek seni nasıl sevdiğimi,
Bazı duygular anlatılınca eksilir diye korkuyorum sol yanım kalbime hayat veren hayat damarımsın,
Sevgili,
Adını her söylediğimde içimde bir nergis açıyor.
Karlısu’nun en soğuk sabahında bile
Senin kalbini düşününce içim ısınıyor.
Sevgilim ;
Kalbim mesut ki sevgi dilini anladım,
Sana geç kaldığım için affet,
Çok geç buldum seni,
Sevgi dilinin şiirden anlaşmak olduğunu ,
Söyle sevgilim ruhum ruhuna dokundu ,
Sevgilim
Yağmur dedim hüznümü göstermezdi
Tüm acılar dinerdi sesinle.
Gökyüzü dedim güneşin en güzel günışığı olduğu her anda vardın .
Gün batımında bile tekrar doğumun umudu var .
muhakeme yaptım kendimce —
gelir gider hesabını tuttum herkesin.
Kimin borcu var hayata,
kim neyi eksik yaşamış,
hepsini yazdım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!