Gülüşü Sende Sustu Şiiri - Can Elıf

Yalvardım…
Egomu çoktan rüzgâra emanet ettim.
Savaşacak bir yanım kalmadı;
çünkü bütün cephelerim sende sustu.

Gücüm yok…
Ben, gölgesi senden doğan bir ağaçtım;
güneşim gidince köklerim bile üşüdü.

Nefesim, adını anarken kırılan bir dal şimdi.
Sitemim yok…
Kırgınlığım bile seni incitmeye kıyamıyor.

Beni en çok severken bırakmıştın, değil mi?
Meğer bazı vedalar,
en güzel cümlelerin sonuna konan sessiz bir noktaymış.

Ne hesabım var,
ne de söylenecek bir sözüm.
Avuçlarımda yalnız sana açılmış dualar,
parmak izlerimde ise dokunuşunun suskunluğu kaldı.

Ve şimdi…
Gülüşümün en derin kıyısında,
gamzeme saklanmış bir hatıra gibi yaşıyorsun.
Kimse bilmiyor;
her tebessümüm, içimde yeniden açan bir sessizlik çiçeği.