Bu yürek ne gam bilir ne de haz,
Bir aşk ki içinde umut var biraz.
Gözyaşı sel olur, gönülde ayaz,
Ateş sönse de dumanı göz yakar.
Hatıralar gelir, vurur can evine,
Sana denir keder, elemle aşk,
Ayrılık ömrüme vurur her zaman taş.
Benzer bu hâlim bahar görmez güle,
Sevda ki har olur, içimde bir savaş.
Gönül seni anlar da derman arar,
Kalpte yanan ateş,
dilde söner mi?
Hangi söz yeter ki
içimde tutuşanları anlatmaya,
hangi harf döker ki
bir yangının küllerini?
Ateş bilmez nasıl yaktığını,
sorsan ısıttım sanır.
Külleri savrulmuş bir ömrün ardından,
sen yine yakarsın, bilmezsin.
Dudakların yangın yeridir,
Sevdan mı ateş , yoksa sözlerin mi közden?
Bir bakışla yandım da adını koyamadım.
Pervane kaçabilir mi döne döne özden?
Kalp razı gelince, akıl susup boyun eğdi.
Gün senden ödünç alsa rengini, soluk kalsa.
Vah bize vah ! Birkaç yalancının sözüne aldandık,
Hak diye sarıldık, bâtılın önünde kaldık.
Bir anlık gaflet ile sustuk, boyun eğdik,
Ateşi görmedik, dumanında boğulduk.
Ömrü tükenmez sandık, dünyanın nimetine kandık.
Avutulmuş düşlerin rengine kandım,
Yalancı baharın izinde yandım.
Gözlerimde kırık bir sevda resmi,
Her baktığım yerde onu anımsadım.
Hayalden bir dünya kurmuşum meğer,
Yarım kalan bir sözüm var sana,
Rüzgârın ağzında savruldum da,
Ne vardım tam, ne dönebildim sana,
Bir bakışın eşiğinde yarım kaldım,
Geceler üstüme kapandı da,
Ayaz, gülün taç yapraklarını öpmüş,
bülbülün feryadı, mahşer sabahı kadar derin.
Sevda, bir rivayet mi yalnızca?
Yoksa hayalperest bir Yunus’un rüyası mı?
Ecel, narin bir huzurla bekler,
Feryat eder ayazda boran, kış tutuşur,
Telaşla korku çöker, zarar dostla buluşur.
Huzurun ahdi ziyan, namert ile erir,
Nöbette mert olanın kalbi sabırla yürür.
Nasip mi? Bilmez insan, bir yol düşer geceye,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!