Söylenmemiş cümlelerin ağırlığında
sessizlik boğazıma düğümlenir.
Bir nefes kadar yakındın,
şimdi koca bir boşluk kadar uzak.
Yoktun…
Ama yokluğun bile yetiyordu içimi yakmaya…
Sana dokunamadım…
Ama en çok sana sarılır gibi sustum gecelerde…
Bir insan…
Yolların yükünü rüzgâra sorma,
rüzgâr geçer gider…
sen bir ömür aynı yerde bekleyene sor.
“Unutursun” derler ya,
sen bir de her gün yeniden hatırlayana sor.
Omzumda eski bir çanta,
içinde yarım kalmış cümleler,
cebimde adresini kaybetmiş umutlar...
Ben yine tarifsiz bir bekleyişin
adı konmamış durağında üşüyorum.
Kırıktı küreklerim, çekemiyordum sandalın yükünü,
Sönmüştü kandilim, seçemiyordum gecenin yönünü,
Kopmuştu tellerim, çalamıyordum gönlümün türküsünü,
Kurumuştu mürekkebim, yazamıyordum yârin ismini,
Kırılmıştı saatim, sayamıyordum hasretin gününü,
Yırtılmıştı yelkenim, aşamıyordum gurbetin önünü,
"Yorul biraz deseler, sana koşarım.
Kendine zaman ayır deseler, seni düşünürüm.
Gözlerini dinlendir deseler, hayalini izlerim.
Öyle bir aşksın ki sen bende.."
Yorulduk Be Abi
Yorulduk be abi…
Artık hiçbir şey yapmak gelmiyor içimizden;
ne yeniden başlamak,
ne umut etmek,
Kaç akşam daha iner şu garip ömrüme bilmem,
Ne eski hevesim kaldı ne yarına güvenirim,
En güzel çağlarımı keder sofrasında tükettim,
Daha baharı görmeden kışa dönmekten yoruldum.
Nice dosta gönül verdim, vefasız çıktı yolları,
Ben, avcundaki bir yaprak gibiyim,
Ey Yar…
Savursan da, sarsan da,
Rüzgarın yine sana getirir beni.
Ben, pusulasız bir gemi gibiyim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!