Ayşe Uçar Şiirleri - Şair Ayşe Uçar

ışığı söndü masalın
uyandım çıngıraklı zillerle
dikenli bir sahraya yürüdü rüzgârlar
tozu dumana kattı kırk kanatlı ejderler

savruldum

hava yağmurlu
gizli gizli ağlıyor dağlar ve yollar
kalk gidelim ömrüm kuru gazeller yurduna
kederi yadsıma kalbim keder ruhun elem çiçeği
düşünceleri duyguları içen zaman bırak yakamı
özgürlüğüme ket vuran düşler zinciri

ağzındaki sakızı at
git ve uyu

geçmiş günlerin aymazlığına
kalbinin hırçınlığına aldırmadan
yalanlarla yılanlarla dolu bir dünya da

dilim
suskunluk abidesi
sadece gözlerim konuşur artık
zihnimin eskitilmiş yollarından
geçerek

bugünün eskisi dün
artık yaşamlardan kalan kimsesizlik
terkedilmiş durakların daimi yolcusu
gölgeler ve ışığın dansı yansırken taş duvarlardan
ölümcül hastaları heybesine aktaran ecel

her şey aynı diyemem
sokağın hafızası ruhun kayıt defteri var
geçmişe değer veren geleceğe
umut veren hisleri
fırtınalı kasırgalı halleri
janjanlı heyecanları

nem ve buğudan doğuyor sabah
ıslak çayırların ve güllerin serpilesi var güne
kuşluk öncesi uyku sendelemesi gözlerimde
kendimi yaşadığım tekrarlardan
topluyorum

kuru ağaçların kabuklarını öperken
boynu kırılan rüzgârların gazel savrulmalasıyla geliyor esintin
sokağın köşesindeki lambanın paslanmış başındaki
damla kadar şeffafım ismail
rüzgâr üfürse düşeceğim ruhuna

dört koldan sarılıyor
boğazıma kervankıran rüzgârlar
sığındıkça duldalara alıp alıp yoluyorlar saçlarımı
tel tel savuruyorlar
ortalıklara

dört koldan sarılıyor
boğazıma kervankıran rüzgârlar
sığındıkça duldalara alıp alıp yoluyorlar saçlarımı
tel tel savuruyorlar
ortalıklara