Ayşe Uçar Şiirleri - Şair Ayşe Uçar

devrik zamanların yıkık tebaası
kaç gür çığlık havalandı içimin sığ koridorlarından
kaç esrik gülüşüm kırıldı zeytin dalında
kaç kurşun sıyırdı kalbimi

yine de direndim

yılanların
gömlek değiştirdiği mevsimdeyiz
içindeki mıntıka temizliği huzura yeter mi
sanıyorsun ismail

kibrin

sabahın serin erilliğinde
şehrin gürültüsünü yırtarak
balkon kapısından naif
hoş bir melodi salına
salına ulaşıyor
salona

kalbim kırk katlı ziggurat
üzeri mor fistanlı âlâ gök
gözlüksüz başı kabak bulutları gezdirir her gün
kurtlanmış dertleri korkusuzca besleyecek kadar anaç
yurtsuz mekanlara öksüz ruhlaraysa
sıcacık yorgan

beklerken kuşları
doğurgan sis bulutlarını inletir gece
yaraya dokunan bir çiğdeyi keser hüzün
çatlar tohum

kırmızı elma yeşil erik
ah! ne hoş renklerin uyumlu kontrastı
rüyalarda gezinir yalın ayak kopuk düşler
düşlerin kırık aynasından sarkar
ıslak melodiler

uykusuz kalktım yürüdüm
içimde ne varsa döktüm yollar incindi
o kadar uykusuz ve bitkindim ki
iki ağaç öteye
gidemedim

hoş geldin şafağın sabahına bahar
pencerenin yeşilinde oynaşan güneş
gökyüzüne kozasını açan pembe begonviller
usumda ki kaygılı serzenişi dillerinden rüzgâr

fırtınalardan
kasırga
kasırgalardan doğdu şimşek
hızlı parçalanmanın raşesini yaşadı yürek
sarıldığı gövdeden kırılmanın
sızının ahında

fırtınalardan
kasırga
kasırgalardan doğdu şimşek
hızlı parçalanmanın raşesini yaşadı yürek
sarıldığı gövdeden kırılmanın
sızının ahında