Aygül Zade Şiirleri - Şair Aygül Zade

Yine çöktü gece, sensizim bak,
Ay bile küsmüş, ışığı ıslak.
Rüzgârın sesi, sanki sen gibi,
Adını fısıldar, kalbimle aynı.

Yollar karanlık, izim silinmiş,

Güçlü durmak, sessiz bir savaş vermek,
Kırılmak üzereyken dimdik ayakta kalmak.
Yorgunlukla dans etmek, gözyaşını saklamak,
Ve kimse bilmeden, içindeki fırtınayı sarmak.

Dünyanın yükünü omuzlamak belki,

Bu hayatta gülmeyen kadınlar var,
Gözlerinde birikmiş koca bir deniz,
Ama dökmeye fırsat bulamamışlar.
Yutkunmuşlar, susmuşlar,
Gülüşlerini saklamışlar ceplerinde,
Kimseler görmesin diye.

Gülüşünü sevdiğim adam,
Ben sana tutuldum,
Bir bakışınla çözüldü tüm düğümlerim,
Bir tebessümünle başladı yeniden kalbim.

Sen güldüğünde,

Bir rüzgâr esse memleketimden,
Bir toprak kokusu gelse burnuma…
Yemin ederim, gözyaşımı tutamam,
Çünkü gurbet,
Sadece uzaklık değil,
Eksik kalmaktır insanca…

Güvendim sana, dal gibi kırıldım,
Bir rüzgar estin, sessizce savruldum.
Bir sözünle göğe yükseldim belki,
Bir suskunlukla yerle bir oldum.

Gözlerin vadetti, içim inandı,

Hani nerede sevdiklerim,
Kimi zaman bir gülüşle ısıtan,
Kimi zaman sessiz bir omuz olan?
Şimdi nerede o yürekler,
Yanımda olmalıydılar,
Ama yalnızlık sarıyor dört bir yanımı.

HAYATA SİTEM EDEN ADAM ✍🏻

BİR adamın hikâyesi
O konuşmadı.
Çünkü bazı cümleler dile gelirse
insan kendi içinden yıkılır sanır.

Hayat dediğin bir yolculuk aslında,
Kimi zaman diken, kimi zaman gül bahçesi.
Bir bakarsın ağlarsın, bir bakarsın gülersin,
Her duyguyu aynı kalpte taşır insan sessizce.

Gün doğar umutla,

Bu hayat beni çok yordu,
Gözlerimde uykusuzluk, içimde bir boşluk durur.
Ne bir omuz bulabildim yaslanacak,
Ne de “yanındayım” diyen bir sesle buavundum doğrulukta…

Güvendiğim dağlar hep üstüme yıkıldı,