Nerden büyüdüm be annem,
Daha dün düştüğüm yerin tozu üzerimdeyken,
Büyüdüm dediler,
Bileklerime zincir, omzuma yük taktılar.
Ben mi istedim bu kadar güçlenmeyi?
Ben mi istedim yüreğim taş gibi olsun diye?
Çal bir şarkı, gecenin koynunda yankılansın,
Yalnızlığımın ortasında beni bulsun eski bir ezgi.
İçinde bir tutam hüzün olsun, biraz da umut,
Sanki sen fısıldıyormuşsun gibi kulağıma usul usul.
Bir zamanlar gözlerinde yandım ben,
Çocukluğumu özledim, anne,
Kirlenmemiş günleri, yamalı umutları.
Bir mendil kapmaca kadar saf,
Bir düş kadar kırılgan ama gerçek anları…
Ayakkabım çamurlansa üzülmezdim,
Çok canım yandı benim,
Sadece sessizliğim duydu bunu,
Ne gözyaşımı gördüler,
Ne içimde kaç kere yıkıldığımı.
Geceler dost olmadı,
Çok yoruldum artık,
Taşımıyor kalbim bu suskun ağırlığı.
Ne dert anlatacak hâlim kaldı,
Ne de gülüşleri kandıracak bir yanım.
Her sabah aynı savaş,
Canımı yakan çok oldu,
Ben “seviyorum” dedikçe
Birileri ateşi biraz daha yaklaştırdı.
Oysa ben sevgiyi
Bir sığınak sandım,
Dedem, Annanem…
Siz gittiniz,
Ama ben hâlâ sizi yaşatıyorum,
Her nefesimde, her adımımda,
İçimde saklı kalan sevgiyle.
Deli kafam...
Ahh yine dolmuş dertle,
Yine aynı sokaklar, aynı gece,
Aynı şarkı dönüyor kalbimin içinde.
Ne gülen var bu halime,
Ne anlayan var sessiz çığlığımı,
Dost bildiklerim arkamdan vurdu,
Sırtımı döndüğüm an düşman oldular.
Güvendim, sarıldım, paylaştım sırlarımı,
Ama her biri bıçak sapladı kalbime.
Gözlerim doldu, yüreğim yandı,
(Kadın)
Sensizlik öğretmedi bana vazgeçmeyi,
Sadece daha çok sevmeyi öğretti seni…
Adını andıkça çoğaldı kalbimde yangın,
Yokluğunla bile varsın, anla beni sevgilim.
Geceler uzun, suskunluklar ağır,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!