Allah’ına kadar seviyorum seni ulan,
Damarımdaki kan gibi, içimde fırtına gibi.
Adını andığımda sarsılıyor evren,
Sen anlamazsın, bu yürek neyle yandı, neyle döndü geri.
Gözlerine değil, yangınına tutulmuşum,
Bir soru değil bu aslında,
Yüreğinle cevap vereceğin bir çağrıdır.
Aşk kolay değildir bilirim,
Ama ben kolay sevmem ki zaten…
Bana kendini feda eder misin?
Tutmadı kimse elimden, olsun dedim,
Kendime yeterim, ben buyum dedim.
Yıkıldım mı? Elbet…
Ama yerin dibinden bile
Topuklarımda umutla doğruldum dedim.
Ayrılmalıyız artık, anladım bunu,
Ne kalbim eskisi gibi atıyor
Ne gözlerin beni çağırıyor…
Sessizlik bile yabancı oldu son zamanlarda.
Bir zamanlar "biz" dediğimiz yerde
Konuşmuyorum artık,
Ne kalbimi kırana,
Ne de arkamdan vurana…
Sadece susuyorum,
Ama sessizliğim zannetme ki kabulleniş,
Ben Allah’a havale ediyorum hepinizi.
Çok acılar çektim…
Hem de öyle sessiz, öyle derinden ki,
Görmedi kimse gözümdeki çığlığı,
Duyamadı kalbimde kopan fırtınayı…
Geceleri yastığa değil,
Benden başkasını sevme, ne olur,
Kalbinin kıyısında bir tek ben durayım.
Yollar uzun, dünya yorgun, zaman solgun,
Senin için ben hep burada olayım.
Benden başkasına dönmesin gözlerin,
Canım annem,
Canım dedem…
Bu satırları yazarken ellerim titriyor,
çünkü kelimeler yetmiyor size olan borcuma.
Ben size bir mektup yazmıyorum aslında,
ben size bir ömür teşekkür ediyorum.
Beni çok sev,
Öyle herkesin sevdiği gibi değil…
Sessiz kaldığımda bile
İçimdeki fırtınayı duyacak kadar sev.
Beni çok sev,
Sessizce, fark etmeden belki,
Oysa bir zamanlar dünyandım senin,
Şimdi ise yokum, sadece bir iz gibi.
Beni kaybettin,
Gözlerimde tükenen o son bakışta,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!