Dost bildiklerim arkamdan vurdu,
Sırtımı döndüğüm an düşman oldular.
Güvendim, sarıldım, paylaştım sırlarımı,
Ama her biri bıçak sapladı kalbime.
Gözlerim doldu, yüreğim yandı,
(Kadın)
Sensizlik öğretmedi bana vazgeçmeyi,
Sadece daha çok sevmeyi öğretti seni…
Adını andıkça çoğaldı kalbimde yangın,
Yokluğunla bile varsın, anla beni sevgilim.
Geceler uzun, suskunluklar ağır,
Allah aşkı ile yan dostum,
Dünya boş…
Bak süslü sözlere,
Altı çürük bir saray gibi.
Bak insanlara,
Yüzü güler, kalbi karanlık bir sokak gibi.
Elbet bir gün buluşacağız,
Gözlerin gözlerime değecek,
Yıllar boyu susmuş kelimeler
Bir anda dile gelecek.
Zaman alır bizden ne varsa,
Bana deseler ki,
Bu dünyada huzuru nerede buldun?
Hiç düşünmeden söylerim:
Bir oğlumda…
Bir kızımda…
Bana deseler ki,
Bu dünyada huzuru nerede buldun?
Hiç düşünmeden söylerim:
Bir oğlumda…
Bir kızımda…
Sen evlisin sevgilim, söyle bana ne yapayım?
Adını kalbime yazdım, silemem, koparamam
Gözlerinle yandım ben, bir ömre bedel bakışın
Ama ellerin ellerde, ben senden uzak, paramparça…
Bir tebessümün yeterdi bana, sen bilmiyorsun
Ey göklerin Rabbi,
Ey kalbimi bilen, içimi duyan,
Yalnız gecelerime yıldız koyan,
Sabahıma umut, geceme huzur sunan…
Bu yorgun ellerimle açtım sana,
Ey insan!
Boşa akıtma nefesini,
Boşa yorma kelimeni!
Biriktir sözünü ki ağır olsun,
Konuştuğunda gök gürlesin,
Dinleyenler titreye titreye anlasın değerini!
Bir varmış bir yokmuş der gibi başlar hikâye,
Bir kalp varmış, sevmiş ölesiye,
Bir göz görmüş, bir bakışla yanmış,
Bir söz duymuş, ömrünü ona bağlamış…
Gökyüzü tanıktı ilk kavuşmaya,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!