Ayyaş düşüncelerin arasında,
Parlayan bir yıldızın ışığısın,
Sönmüş kalplerin, koyu karasında,
Kanayan bir hilalin aşığısın
Sana zor gelir bu deveyi gütmek,
ıssız bir bir gecede yapayalnız dolaşıyorum.
dünya avuçlarımın arasında
geride kocaman bir Evren bırakmışım
Yalnızlığım uzaya sığmıyor
galaksiler arasında bir yolcuyum
aklım uzak sevdalara takılmış
Deniz küsmüş bugün rengine,
Mavi değil, griye çalıyor.
Martılar terk etmiş iskeleyi,
Bir ben kalmışım,
Bir de senden kalan gölge.
Küçük meleğim,
Elbette saçlarınız lepiska
Ve prensesim minik elleriniz
Yumuşacıktır
Biliyorum
Çünkü ilk ben tuttum
Köklerin karanlık sofrasında bölüşülen ekmek,
Sessizliktir burada en gürültülü gerçek.
Taşın kalbinde uyuyan o ilk hece uyanıyor,
Toprak, zamanın yorulmuş dizlerini ovuyor.
Gökyüzü yukarıda bir unutuş provası,
O kahverengi, toprağın en eski, en kederli sırrı...
İçine devrildiğim o ıssız ve gölgesiz kuyu.
Bakışının ağır metali göğsüme değdiği o ilk an,
Bütün savaşlarım, bütün zaferlerim hükmünü yitiriyor.
Ve o siyah saçlar...
Tut ki kardeşim
Karanlığa gömülmüş İnsanoğlu
Tut ki sevişmek ayıp sayılmış
Ve solmuş çocukların gülen yüzleri
Tut ki aşk erdemden uzak
Ve Şems Maşuk değil sapık olmuş
Tuzun Hafızası
Buharlaşma tamamlandı.
Sıvı terk etti teni,
Isı, her şeyi uçucu kıldı.
Geriye kalan;
Süper bir yetenek bu
Bırakıp kaçman, dönüp umarsızca
İşte yeniden, ben geldim demen
Kapıyı bile çalmadan
Ansızın, çıkıp geldin ya
Bayram şekeri desem oturursun mideme
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!