Ahmedi Şiirleri - Şair Ahmedi

1
Yaz oldı bezendi girü etrâf-ı hadâyık
Nûrıyla safâ virdi bize şem-i şakâyık
Nezzâre kılurlar gül ü gül-zârı halâyık
Kim kudret-ile nice bizer bunları Hâlik
Meşgûl ol anuñ zikrine bülbül bigi her-dem

Yolumda cevr-i devr olalı vâki
Başuma geldi çoh dürlü vekâyi

Günümde geldi korhulu tarayık
Gicemde irdi mihnetlü mevâki

Yüz kim şu câca zerresi hurşîœ ü mâh ola
Hâşâ ki ol yüze nazar itmek günâh ola

Çözseñ sabâya karşu saçuñuñ girihlerin
İy niçe cân ki yile varup hâk-rah ola

Yüz midür Yâ-Rab bu yâ-hûœ âfitâb
Ten midür iy Hak bu yâ-hûœ mâhitâb

Leb mi bu yâ çeşme-i âb-ı hayât
Diş mi bu yâ nazm-ı lü’lü-yi hoş-âb

Yüzüñde gördi meger tâze gül-sitan bülbül
Ki kıldı sûz-ıla hoş sâz-ı dâstân bülbül

Muhayyer oldı nice kim hezâr destânlar
Göreliden yañaguñuñ gülin ayân bülbül

Yüzüñde görinür envâr-ı Fâliku’l-ı Isbâh
Lebüñde bulınur âsâr-ı Hâliku’l-ervâh

Yüzüñe cân mütehayyir saçun akl esîr
N’ider azîzlere gör gam-ı sabâh u revâh

Yüzüñde rûşen oldı sırr-ı tevhîd
Vücûdum lâ-büd itdüm aña tecrîd

Hayâl-i hatt u zülfüñden gözümde
Bu sevdâdan iderem sözi tesvîd

Yüzüñdür kıble-gâh-ı ehl-i hâcât
Kaşuñuñ tâkı mihrâb-ı münâcât

Ne güherdür ki kimse agzuñı bilmez
Meger kim âlim-i sırr u hafiyyât

Yüzüñe nice diyem kim kamerdür
Kim andan şems dahı bir eserdür

Saçuñ anber beñüñdür dâne-i müşg
Lebüñ lal ü dişüñ silk-i güherdür

1
Yüzüñ renginden oldı tâze gül-zâr
Anuñ-çun virdi revnak yaza gül-zâr
Yüzüñ vasfını sâz itdükçe bülbül
Küşâyişler kılur ol sâza gül-zâr
Sabâya gizlü râzın cümle açdı