Ahmedi Şiirleri - Şair Ahmedi

Şehâ çün kim elüñ irdi geçürgil hoş bu devrânı
Bu güni koma yarına ki götürmez bu devr anı

Ne gûn-â-gûn bezenmişdür bah âhır kûh u sahrâya
Ne reng-â-reng olmışdur gör âhır bâg u büstânı

Seherde çünki bulut yir yüzine saçdı gül-âb
Sabâ yili yañagından gülüñ götürdi nikâb

Gülüñ dibinde maâşirleri görüp bülbül
Ohudı sûz-ıla “tûbâ lehüm ve hüsnü me’âb”

Seher-geh ki bülbül ider sâz-ı ûd
Yahar micmer-i lalde lâle ûd

Zümürrüd talında sabânuñ eli
Düze gûher ü lal-i terden ukûd

Şemine yüzüñüñ niçe pervâneler düşer
Zülfüñe cân virüp niçe cânâneler düşer

Gün sini görse şavkdan aña zevâl irer
Ay saña bahsa ışk aña key eser düşer

Şemi-y-le yüzüñüñ bu cihân toldı cümle nûr
Zülfüñ-ile gözüñde nedür zulmet ü fütûr

Lâle yüzüñe öykünür-imiş senüñ meger
Niçelerüñ başın yile virüp-durur gurur

Seni bulmag-ıçun işüm talebdür
Taleb maksûdı bulmaga sebebdür

Hızırdur Âb-ı Hayvâna irişmiş
Beñüñ kim lalüñ-ile leb-be-lebdür

Senüñ hüsnüñe yoh-durur nihâyet
Nite kim yoh benüm derdüme gâyet

Yüzüñ evsâfı bilinmez kemâhî
Meger nûr âyeti-durur bu âyet

Senüñ yüzüñ kime olursa manzûr
Çirâgı devletinüñ ola pür-nûr

Bu lutf-ıla degül gökde melâ’ik
Bu hüsn-ile degül cennetdeki hûr

Ser-â-ser oldı tolu ad-ıla cihan Îsî
İrürdi halka kamu gussadan emân Îsî

Cihanda gün bigi rûşen bu kim duâ idicek
Virür-idi nefesinden ölüye cân Îsî

Şerden emân gerekse müdâm içmegil şerâb
Ne hayr ola anda ki adı ola şer-âb

Sîr-âb olayım dime ol nesneden kim ol
Devlet serâyını kurıdıban kılur serâb