Ahmedi Şiirleri - Şair Ahmedi

Lebüñden olalı sırr-ı nihân-ı cân rûşen
Yüzüñden oldı bu hûrşîd-i âsümân rûşen

Niçe ki râzumı cânumda kıluram penhân
Gözüm yaşı ider anı yigân yigân rûşen

Levh-i kudretde yazılalı nüku-ı kayinât
Sûrete gelmedi gelmez bu sıfatlu hîç zât

Dudaguñdan keşf olmışdur işârat-ı şifâ
Yañaguñdan vâzıh olmışdur beşârat-ı necât

Matla-ı nûr oldı yaruñ yüzi şöyle ki âfitâb
Hûb matladur kim eydür buña Bismi’llah cevâb

Gözlerümdedür hayâli kâmetüñüñ lâ-cirem
Yiri servüñ çeşme-i ruşen olur yâ cû-yı âb

Meger ki zülfüñe bâd-ı bahâr hem-demdür
Ki yañaguñ gibi gül-zâr hûb hurremdür

Hayat buldı cihân kim girü nesîm-i sabâ
Nefes nefes nefehât-ı Mesîh-i Meryemdür

Meger zülfüñe irdi subh-dem bâd
Ki kıldı yir yüzini rahmet-âbâd

Lebüne g‹ncai benzer didiler
Anuñ-çun böyle handân-durur şâd

Minnet İlâha kim girü ol şâh-ı kâm-yâb
Tahtına irişüp didi aña baht-ı kâm-yâb

Feth ü zaferle irişiben dâr-ı mülkine
Kıldı adû rikâbını kılıcına kırâb

Mîr Sülmân azze nasra çün içer câm-ı şerâb
Sûretinüñ çeşmesinden nûr ider iltihâb

Rûşen olur gün bigi “sırrı sekâhüm Rabbühüm”
Çünki kendü kullarına suna ol câm-ı şerâb

Muhavvil kamu ahvâle kazâdur
Pes aña çâre teslîm ü rızâdur

Kaza olur kamu halka iñan-keş
Anuñ-çun fikri kamunuñ hatâdur

Mürg-i seher-hwân nüvâht zemzeme-i ûd bend
Lâle zi yâkût sâht micmere-i ûd

Mushafı açdum ne geldi sûre-i Rahmân
Yılduza bahdum ne togdı tâli c-i mesûd

Müşki-bûy itdi hevâyı dem-i bâœ-ı seheri
Zülfüñüñ çînine itmişdi meger ol seferi

Rûz-ı nev-ruz anuñ makdemini işidüben
Karxu varup aña sordum ki ne-durur haberi