Adem Kaçar Şiirleri - Şair Adem Kaçar

Ey Gönüldaş!

Bekâra boşamak gelirmiş kolay,
Mecnûn gibi gönül bağlayınca gör;
Sevdiğinden hele çıkmasın onay,
Deli çaylar misâl ağlayınca gör..

Ey Gönül!

Pir Sultan Abdal'lar sende yaşıyor,
Zâlim nefis Hızır Paşa görmen mi?
Aşk ummân katreyle bağrım taşıyor,
Ki mecâzi mahbûb maşa görmen mi?

Ey fâni sevgili!

Bakmasın demişsin gayrî yüzüme,
Etme! Şu dünyanın tadısın Güzel;
Bir gün gelirsin bak elbet sözüme,
Tüm ömür kalbimin yâdısın Güzel..

Ey Gönül!

Değil mi ki yalan dünya?
Varıp Hakk'a gidek Gönül;
Nefse sûrur veren hülya,
Boşa döven dibek Gönül..

Ey Gönül!

Fâni yâre değil, Hakk'a talebin,
Yansımaya kanıp şaşıksın Gönül;
Mecâz dar ağacın, Aşktır kelebin,
Yanıp yanıp olgunlaşıksın Gönül..

Ey fâni sevgili!

Hayatıma girdin çiçekler açtın,
Kara kışın ardı ilkbahar gibi;
İlâhi sırları bağrıma saçtın,
Seher vakti esen o rüzgar gibi..

Ey fâni sevgili!

Aşk seli oldun da gönlümde coştun,
Elest'ten akmakta çağlayan gibi;
Gördüm ki özünle cisminden hoştun,
Sır sarmalı misâl kehkeşan gibi..

Ey fâni sevgili!

Nasıl bir efsûnsun, nasıl bir büyü?
Ezelden yazılmış piyes gibisin;
Sende nedir acep bu şeytan tüyü?
Göğsüme aldığım nefes gibisin..

Ey Gönül!

Sende Mecnûn'luğun âlâsı varmış,
Aşk için bahâne ararsın Gönül;
Düşün bir şu fâni Leylâ mı yârmış?
Hakîki Yâr sanıp sararsın Gönül..

Ey Gönül!

Sende bu Mecnûn'luk meyili varken,
Tabiki de çölden çıkaman Gönül;
Nefsini pişiren O, Aşk-ı nârken,
En büyük hasmını yıkaman Gönül..