Yeter artık halt yeme!
Batıl şeye Hak deme!
Asıl lütfen şu geme!
Kendine gel kendine!
Dön yönünü sen dine!
Bu ne haldir ey ozan?
Ne şuur var ne izan!
Ettirmeden su-i zan;
Kendine gel kendine;
Rücu eyle sen dine!
Sen, sen ol da ey beşer;
Kesme Haktan ümidi!
İşlesen de tonla şer;
Kesme Haktan ümidi!
Yapsan günde bin hata;
Dünya fani dedikçe, talep ettin hep onu
Dönüp sırtı ahrete, dert etmedin hiç sonu
Döndü zenci saçına, en nihayet şu konu
Yeter artık talebin, kes sesini ey gönül!
Ne kurduysan gündüzde, girdi gece düşüne
Memat denen gerçekten, muaf sanman bir şeyi!
Haktan başka her varlık, tadacaktır o şeyi!
Atomlardan evrene, küllü nefis ölecek!
Ve hayatta sadece; Hayy-ı Kayyum kalacak!
Bu günlerde revaçta, bir garabet anane;
Kul kendini düşünmez, hesaplar kıyameti(!)
Ey akıllı kardeşim, şu dünyadan sana ne?
Ensendeyken o ecel; çok mu mühim de; ati?
Kazanırdı küllü ins, kolay olsa şu sınav
Öyle sanan niceler, olmuş nefse kolay av
İstiyorsan kazanmak, gevşek olma sıkı dur;
Birde dünya yurduna, sakın, sakın olma tav!
Alma sakın hafife, iblis denen melunu!
Kim diyor ki sus diye?
Konuş amma az konuş!
Kim söylüyor pus diye?
Konuş lakin öz konuş!
Neden dersen ki öyle?
Geri atma bir adım!
Bak arkanda biz varız!
Sakın olma münadim!
Yola devam biz varız!
Hakka inan hakka uy!
Kıt verirse yaratan, ne ot olur ne saman!
Tarih buna şahit ki, böyle olmuş her zaman!
El açarak Allah’a; eylemezsek biz niyaz;
Eder tarih tekerrür, olur haller pek yaman!
Az versen de musibet, çok versen de musibet!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!