Gerçeği bilmeyen söze kul olur,
Gözlü olan nice yolda yorulur,
Gönül aydın ise gözsüz yol bulur,
Kör olan hakikat seçer mi? Seçer.
Bir sabah aynada gördüm yüzümü,
Yabancı buldum ben yorgun özümü,
Yıllarca ellere diktim gözümü,
Kendi kusurumu gördüm mü? Gördüm.
Dil ile doğruluk birbirine yâr,
Gönülde kin varsa söz olur duvar,
Kendini bilmeyen âleme kızar,
Aynaya bakmaya yüzü var mı? Yok.
Kaçtım diyar diyar, aştım dağları,
Geride bıraktım güzel çağları,
Kopardım ardımdan bütün bağları,
Gölgemden kaçmayı becerdim mi? Hiç.
Dostluk menfaatle tartıya girse,
Kardeş kardeşine bir tuzak kursa,
Vefa sofraları yabana konsa,
İnsan öz dostunu satar mı? Satar.
Zulmün gölgesinde büyüyen fidan,
Kurur gider, kalmaz zalime meydan,
Tahtına güvenen her bey, her sultan,
Ölüm kapısına varmaz mı? Varır.
Hakkı söyleyene taş atan çoktur,
Doğru yürüyenin gönlü hep toktur,
Hakikat güneştir, sönmesi yoktur,
Taş atınca güneş batar mı? Batmaz.
Gönül kırmak kolay, yapmak zor imiş,
Her canın içinde bir dünya varmış,
İnsan da insana bir emanetmiş,
Emanet kıymeti yiter mi? Yitmez.
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 19:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!