Gecenin hiç bilmediği bir yerine
fısıldamak istiyorum sadece.
Korkularımı yokluyorum ara sıra
ve evet, korkuyorum...
Denizi istiyorum zaman zaman.
Bana denizi sevdirene bayılıyorum.
Gözlerin olmak istiyorum;
gördüğünü görmek,
yaşadığını söylemek geliyor içimden.
Biliyorum,
ben hiç Mayakovski olamayacağım.
Kaan İnce'nin son sözlerini
bir kez daha okuyamayacağım.
Canım Nilgün Marmara...
Şiir mi yaptı sizi böyle?
Halbuki hiç biriniz
intiharın soluğunda değildiniz.
Sizi özlüyorum.
Sözleriniz
mıh gibi aklımda.
Ara sıra fısıldamak için
geceyi bahane ediyorum sadece.
“Korkularım” diyorum...
O da yok şiirin içinde.
Kayıt Tarihi : 29.09.2026 21:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!