Sabahın ilk ışığı düşerken pencereye
Karşıla içindeki o eski misafiri
Toprağın altında saklıdır her hayat
Kökleri karanlıkta, yüzleri güneşte
Usulca sil o gözyaşlarını
Hatırla içindeki savaşlarını
Hepsi kazıdı tek tek şu yüzüne
Bir narsist gibi kendi adlarını
Taşıdığın yeter artık
Nefes alsın omuzların
Kaldırma her yükü tek başına
Birazı da sahibine kalsın
Her sabah sessizce doğarsın yeniden
İçinde sönmemiş yangınlar varken
Bir ömür sığdırırsın o hafif tebessüme
Kim bilir kaç kez öldün de dirildin
İçinde binbir kargaşa
Yüzünde hafif bir tebessüm
Ne kadar yorulduğunu
Kendine bile söyleyemezsin
Yüzleşmek, unutmak değil
Acını yok saymak hiç değil
Ne yaşandıysa sende kaldı
Ama ömrün ondan ibaret değil
Taşıdığın yeter artık
Nefes alsın omuzların
Kaldırma her yükü tek başına
Birazı da sahibine kalsın
Her sabah sessizce doğarsın yeniden
İçinde sönmemiş yangınlar varken
Bir ömür sığdırırsın o hafif tebessüme
Kim bilir kaç kez öldün de dirildin
Yine yüzünde...
Hafif bir tebessüm.
Kayıt Tarihi : 12.11.2026 04:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
2000 - 12 Kasım 2026 / İzmir - Balıkesir Hayatın ilk kırbacını hissedince teninde Yeniden doğarsın saniyesinde Her insan zamanla alışır Her şeye rağmen yürümeye.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!