Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YOLA DÜŞEN GÖNÜL
Felek ördü ince ağı,
Düştüm çile otağına.
Bilmem hangi günahımdı,
Gönlüm sana doyamadı.

YOLA SAKLADIM ADINI
Uzun bir yoldan geldim usulca,
Ay, omzuma sessizliğini bıraktı.
Koynumda katlanmış bir gökyüzü,
Kalbim, adını taşıyan bir ırmaktı.

YOlCU
Kimler kimler bu geçmedi ki bu zorunlu çileli  maşaketli bu kervanda zorunlu onu da bilmem ki anlamaya, anlatmaya maharet ister yeter ki gidilen, gidilecek yolu bilelim.

Bu öyle sıradan ya da sırat köprüsünden gidilen bir yol değil ki ta ilk düşünen insan oğlu ile başlar , Habil ve Kabilin kavgasıyla mazhar olmuştur insan yolu.

Bu Öyle kutsal bir yol ki sayısız derviş geçti kimi yolu bitirdi kimi yarıladı kimi erişmedi erişemedi kimi de rüyasında buldu yolunu ne çare kimi gönlündekini çölde ararken gönlü çöl kapladı kimi de sonsuz pınarlarda aradı durdu adını dünya aleme duyurdu o pınarlarda geçmeyen susuz kaldı ama namsız da kalmadı her iki cihanda Fuzuli, Mecnun misali anlatılır durur.

YOLDA KALAN VEFA
Bir gölge gibi geçer bazı yüzler,
Adını bile rüzgâr unutur.
En çok da dar vakitte anlarsın:
Kim omzundur, kim gelip geçendir.

YOL GÖZLEYEN GÖNÜL
Yellerden, yollardan haberin sordum,
“Güneş batmadan döner” dediler.
Yollarına gönlümden güller serdim,
Gelene kurban olurum dediler.

YOLLARA DÜŞEN GÖNÜL
Ah anam, yollara düşmüş bir garibim,
Geriye bakmadan gitmek isterim,
Yüküm ağır değil, içim dolu sadece,
Biraz kader, biraz hasret taşırım.

YOLLARIMDA KALAN İZ
Gitmekle bitmez hiçbir şey;
Yollar yalnız seni alır.
Bir bakışın camında
Akşam sessizce kalır.

YOLLAR SENİ SÖYLER
Senden uzak her akşam
İçimde bir kapı kapanır;
Adını anmadan geçen gün
Gönlümde bir iz bırakır.

YOLUN GÖLGESİNDE
Yaş kırk olmuş…
Takvim susar, aynalar konuşur şimdi.
Bir vakit avuçlarımda ışık gibi duran heves,
Usulca çekip gitmiş gecelerin içinden.
Ne çok insan eksilmiş omuz başımdan,

YOLUN İÇİNDE İNSAN
Düşünce yorulur nice fikirde,
Göz yorulur, gönül savrulur,
Söz bazen yolunu kaybeder,
Yine de yürekle yol alınır dostum.