Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YOKLUĞUN MEVSİMİ
Sabah uyanır adını anmayınca,
Rüzgâr kokunu taşıyan yolu unutur.
Kapımda akşamın gölgesi üşür,
Gece içimde büyüyen boşluğa çöker.

YOKLUĞUN SIZISI
Yokluğun sızıyor her şiirime,
Elimde değil,
Ne yapayım…

Kalemim titriyor,

YOKLUĞUNUN ADI
Ne kadar çoğalsan da gönüllerde,
Bir eksik kalır adın.
Çünkü değer,
Söylendiğinde değil;
Sustuktan sonra anlaşılır.

YOKLUĞUNUN KIYISINDA
Sen gidersen çöker bu şehir,
Kuşlar da gider,
Bir nehir gibi susarım,
Yüzünün deltasında.

YOKLUĞUNUN SABAHI
Sevmek, geceleri uykusuz kalmak değildi aslında...
Asıl sevmek,
Her sabah gözlerini açtığında,
Dünyaya bakmadan önce
Bir tek onu aramaktı.

YOKLUĞUNUN SESSİZLİĞİ
Bu gece sessizlik çöktü yüreğime,
Rüzgâr bile adını fısıldar içime.
Bir eski şarkı düşer dudaklarımdan,
Hatıralar yürür sessizce peşimde.

YOKLUĞUNUN UÇURUMUNDA
Gözlerin düşüyor geceme yıldız yıldız,
İçimde büyüyor suskun bir hasret denizi.
Her geçen saat biraz daha eksiliyor ömrüm,
Yokluğun vuruyor kalbimin en tenha yerini.

YOKSUN YA
Sen yoksun
Boşuna yanıyor bu akşamın lambaları
Birlikte susmayacağız ki

Boşuna savruluyor rüzgâr

YOKUŞLARIN SONU
Tırmandığım her yolun ucunda
Sessiz bir eksiliş saklıymış,
Bilseydim bu kadar kendimden geçmezdim,
Her adımı bu kadar içime basmazdım.

YOKUŞLARIN SONU 1
Yokuşların sonunda yok oluş varmış,
Bunu en son yorulan ayaklar anlar,
Her adım biraz umut taşırken
Bir yerden sonra sükûta dönüşür yol.