Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YOKLUĞUNUN KIYISINDA
Sen gidersen çöker bu şehir,
Kuşlar da gider,
Bir nehir gibi susarım,
Yüzünün deltasında.

YOKLUĞUNUN SABAHI
Sevmek, geceleri uykusuz kalmak değildi aslında...
Asıl sevmek,
Her sabah gözlerini açtığında,
Dünyaya bakmadan önce
Bir tek onu aramaktı.

YOKLUĞUNUN SESSİZLİĞİ
Bu gece sessizlik çöktü yüreğime,
Rüzgâr bile adını fısıldar içime.
Bir eski şarkı düşer dudaklarımdan,
Hatıralar yürür sessizce peşimde.

YOKLUĞUNUN UÇURUMUNDA
Gözlerin düşüyor geceme yıldız yıldız,
İçimde büyüyor suskun bir hasret denizi.
Her geçen saat biraz daha eksiliyor ömrüm,
Yokluğun vuruyor kalbimin en tenha yerini.

YOKSUN YA
Sen yoksun
Boşuna yanıyor bu akşamın lambaları
Birlikte susmayacağız ki

Boşuna savruluyor rüzgâr

YOKUŞLARIN SONU
Tırmandığım her yolun ucunda
Sessiz bir eksiliş saklıymış,
Bilseydim bu kadar kendimden geçmezdim,
Her adımı bu kadar içime basmazdım.

YOKUŞLARIN SONU 1
Yokuşların sonunda yok oluş varmış,
Bunu en son yorulan ayaklar anlar,
Her adım biraz umut taşırken
Bir yerden sonra sükûta dönüşür yol.

YOLA DÜŞEN GÖNÜL
Felek ördü ince ağı,
Düştüm çile otağına.
Bilmem hangi günahımdı,
Gönlüm sana doyamadı.

YOLA SAKLADIM ADINI
Uzun bir yoldan geldim usulca,
Ay, omzuma sessizliğini bıraktı.
Koynumda katlanmış bir gökyüzü,
Kalbim, adını taşıyan bir ırmaktı.

YOlCU
Kimler kimler bu geçmedi ki bu zorunlu çileli  maşaketli bu kervanda zorunlu onu da bilmem ki anlamaya, anlatmaya maharet ister yeter ki gidilen, gidilecek yolu bilelim.

Bu öyle sıradan ya da sırat köprüsünden gidilen bir yol değil ki ta ilk düşünen insan oğlu ile başlar , Habil ve Kabilin kavgasıyla mazhar olmuştur insan yolu.

Bu Öyle kutsal bir yol ki sayısız derviş geçti kimi yolu bitirdi kimi yarıladı kimi erişmedi erişemedi kimi de rüyasında buldu yolunu ne çare kimi gönlündekini çölde ararken gönlü çöl kapladı kimi de sonsuz pınarlarda aradı durdu adını dünya aleme duyurdu o pınarlarda geçmeyen susuz kaldı ama namsız da kalmadı her iki cihanda Fuzuli, Mecnun misali anlatılır durur.