Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KENDİNE VARMAK
Sabah eski bir fotoğrafa baktım,
Yüzüm bendendi, bakışlarım değildi.
Meğer yıllar, saçları değil,
İçimde açan bahçeleri de soldururmuş.

KENDİNE UZAK
Sabah omzuma dokunur.
Kimse bilmez geceden taşıdığımı.
Kalabalıklar akıp geçer içimden;
En çok kendi susuşuma rastlarım.

KENDİ RENGİNDE
Toprağına kök salmalı insan,
rüzgâr değse de eğilmemeli.
Bir bakışı olmalı,
gözleri gönlünü söylemeli.

KENDİ YAZDIĞI YAZGI
Bir sırdır düşer gönül haneme,
Geceler fısıldar sessiz kelâma.
Avcı bazen kendi izinde kaybolur,
Şikâr olur kendi yazdığı yazgıya.

KERVAN
Ben bir bahtı karayım
Dünyaya geldim geleli
Gülmedi yüzüm
Mutlu görünür

KESİŞEN YOLLAR
Bir akşam vakti gibi iner insanın içine,
Bir çift gözde kendine yer bulabilmek;
Kalbinin en sessiz kıyısında
Bir ismi usulca duyabilmek.

KIBRIS DESTANI
Akdeniz’in kıyısında bir sabah doğdu,
Ufuklarda yükseldi ay yıldızlı bayrak.
Beşparmak Dağları gördü o günleri,
Taşına kazındı özgürlüğün izleri.

KİME KALIR?
Hangi akşam iner yüreğe,
Adın anılmayınca?
Hangi sokak eve dönüşür,
İzin taşınmayınca?

KİMSE BİLMEYECEK
Seni zamandan bile gizleyeceğim;
Yazdığım her dizede,
Kurduğum her düşte,
Suskunluğumun en derin yerinde.

KIR ÇİÇEKLERİ
Sensizliği yazdım kır çiçeğim
Sensiz oldurttum her şeyi
Yarım yamalak
Elimde döküldü pervasızca
Yüreğimden de ne tadı kaldı