Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YORULUR İNSAN
Bazen hayat ağır gelir insana,
Bir şarkı dokunur, kapanmış yaraya.
En çok da beklemek çöker omzuna,
Özlemek sessizce siner canına.

YORULUR İNSAN
En sessiz yerinde eksilir insan.
Duyulmayan her söz içinde büyür.
Bakışları duvara çarpıp döndüğünde,
Kendi sesine yabancı kalır insan.

YURDUM
Yurtta  gönüller viran
Yurttaşları eylediler perişan
Neylesin giden ömre yaslı
Bağrınlarından kopardılar

YURDUMUN TÜRKÜSÜ
Ulu bir çınar gibi kök salmış bu toprak,
Anadolu derler adına, yurdumdur ancak.
Bayrak süstür göğe, kırmızısı uğur,
Her dalında emek var, her yaprakta gurur.

YÜREĞE DÜŞEN CEMRE
Derler ki cemre, önce kalbe düşermiş;
Sonra dokunurmuş havaya, suya, toprağa…
Isınırmış dünya usul usul,
Bir yürekten başlayarak…

YÜREĞİMDE KALAN SEN
Sessiz gecelerde sararım seni,
Ay düşer pencereme, adınla.
Her yıldız bir damla hasret olur,
Seni anarım uzaklarda.

YÜREĞİMDE KALAN SEN
Sessiz gecelerde sararım seni,
Ay düşer pencereme, adınla.
Her yıldız bir damla hasret olur,
Seni anarım uzaklarda.

YÜREĞİMDE KALAN SIZI
Yüreğimin tam ortası,
Gün geçtikçe yanar oldu.
Bir sevdanın ince sesi,
Gece gündüz çınlar oldu.

YÜREĞİMDE KALAN YOL
Bir ince yel esip geçse,
Savrulmayan dal mı kalır?
Gönül bir dosta ses verse,
Varılmayan yol mu kalır?

YÜREĞİMDE AÇAN İLKBAHAR
Sessizce geldin gönül kıyılarıma,
Bir bahar gibi dokundun ömrüme.
Adını bir dua gibi sakladım,
Kalbimin en güzel köşesinde yine.