Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YOKLUĞUNDA
Bir ses bekler insan, yokluğunda;
Adı anılsın uzak bir akşamda.
Sessizliğinden hâli sezilsin,
Bir pencere açılsın karanlıkta.

YOKLUĞUNDA
Köşe köşe dolaşırım gamın izinde,
Sanki yatmışım bir düşe, hayâl yokluğunda.

Her adımda adın düşer kalbimin sesine,
Bir âh olur ömrüm, zaman susar yokluğunda.

YOKLUĞUNDA SEN VARDIN
Aklıma düştü gözlerin,
İçime çöktü sözlerin,
Yüreğimde izlerin,
Başımı büktüm, ağladım.

YOKLUĞUN DOKUNDUĞU
Yine düştü aklına,
Bir isim geçti içinden.
Akşam büyüdü içinde,
Bir boşluk kaldı derinden.

YOKLUĞUN İÇİNDE
Birinin varlığını özlersin…
Sıcaklığının doldurduğu anı…
Kokusu kalır aklının kuytusunda…
Ve en çok, onunla soluduğun suskunluğu özlersin…

YOKLUĞUN IŞIĞI
Sen uzakken;
Birikiyor bir bir yıldız tozları,
Gece, kendi içine daha çok kapanıyor,
Saatler usulca eğiliyor suskunluğa.

YOKLUĞUN KALABALIĞI
Yürüyorum ey yar, kalabalıkta,
Bir yüz güler, biri susar yanımda.
Kimse bilmez içimde solan baharı,
Seni aradım ömrüm boyunca.

YOKLUĞUN KIYISINDA
Beni uzaklarda sanma
Yokluğunun en derin yerindeyim.
Geceler boyu susarken,
İçimde sessizce eriyorum.

YOKLUĞUNLA DOLU
Yanımda olmasan da içimde yerin hiç boş kalmıyor,
Bir hatıran dolaşıyor kalbimin ıssız sokaklarında,
Sustuğun her an bile adın içimde konuşuyor,
Yokluğun bile sanki varlığın gibi duruyor burada.

YOKLUĞUN MEVSİMİ
Sabah uyanır adını anmayınca,
Rüzgâr kokunu taşıyan yolu unutur.
Kapımda akşamın gölgesi üşür,
Gece içimde büyüyen boşluğa çöker.