Yolda Kalan Vefa Şiiri - Yücel Özkü

YOLDA KALAN VEFA
Bir gölge gibi geçer bazı yüzler,
Adını bile rüzgâr unutur.
En çok da dar vakitte anlarsın:
Kim omzundur, kim gelip geçendir.

Aynı yolda yürür nice ayak,
Her biri başka ufka döner.
Bir selamı ömür sanırsın;
İlk virajda sessizce uzaklaşırlar.

Vefa, dilden düşen bir söz değil;
Fırtınada sönmeyen bir kandildir.
Herkes güneşe döner,
Gölgeye kalan, gerçek yoldaştır.

Beklentini insanlara değil,
Yüreğinin sağlam sesine bağla.
Çünkü en uzun yolların sonunda
İçinde yanan kandil kalır.

YÜCEL ÖZKÜ
27 Temmuz 2026/22:56