Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Anamdan doğunca senle tanıştım,
Akıl verdim akıl aldım konuştum,
Şaştım bu haline iyiden şaştım,
Hem fani hemde boş anlamsız dünya.

Cirit atar tilkilerle çakallar,

Güzel başkentimiz şirindir şirin,
Türkiyede olan biten her sorun,
Bilmem ne olacak sonumuz yarın,
Kaderimiz senden geçer Ankara.

Çankaya meclisde büyük başları,

Bazen kalpler kırar ahmak anlamaz,
Sadece gamsızlar derine dalmaz,
Zalim dünya sana banada kalmaz,
Bir gün ölüm benide alır götürür.

Yaşım kırkbir ömür geldi yarıya,

Bu kadar kolaymı günah işlemek,
Nasılda olur bir insamı dışlamak,
Namert tutup Mert insanı taşlamak,
Ben sizi Allah'a havale ettim.

Derinlere insem neler var daha,

İki ayaklı şeytandan ne beklenir,
Kin kibirin gölgesine saklanır,
Küçüğünü sevmez büyüğüne diklenir,
Bir insanda Allah korkusu yoksa.

İnanki güneş olsa kimseye doğmaz,

Böbürlenen insanlardan uzak kal,
Neden pişman olup dizlerine çal,
Gitde ehli kamillerden akıl al,
Akıllı insanın hali başkadır.

Her insana ne gerek var minnete,

Dert çile geçim telaş gözüm açtırmaz,
Kanat kırık garip kuşu uçturmaz,
Günler aylar yıllar geçer hiç durmaz,
Beyhude dünyada akılmı kaldı.

Eş dost bile anlamyor halinden,

Sinir stres gece gündüz yatamam,
Eski günlerimi hiç unutamam,
Taktım kafayı ben kendimi tutamam,
Nedense ağlamak gelir içimden.

Aklar eksik olmaz oldu saçımdan,

Huylu şaşmaz gider kendi huyunca,
Adam adam olmaz ömrü boyunca,
Sade bende şunu derim duyunca,
Uyuz köpek adam olsa ne yazar.

Böbürlenir durur beni görünce,

Suçlular ak olmuş suçsuzlar madur,
Hak Adalet terazi tartı bumudur,
Umrunda değil istersen kudur,
Gidişatı bozuk düzensiz Dünya.

Şercilerle şer yoluda yürürsün,