Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Dünya kendininmiş gibi benimser,
Zenginliği hayel eder anımsar,
En sonunda sonu olur karamsar,
Rezile rezillik başında bir taç,
Çalsa çarpsa rezil hırsız yine aç.

Hep çağlarım farkım yoktur ırmakla,
Durur hayat gitmez hayel kurmakla,
İşim olmaz benim kalpler kırmakla,
Anam ne olur daha beni doğurma.

Komşusu açken kendisi tok yatanlar,

Dostlar bal yapacak arıyı bilirler,
İyi günde neyin varsa alırlar,
Dar gününde acımasız olurlar,
Şaşkın şaşkın döner durur garip kuş.

Görür güler geçer senden haz almaz,

Atma satma dostu bırakıp gitme,
Önce adam ol aç gözünü köretme,
Vardır ölüm hal hatırı sor etme,
Dostluk budur dosta giden yol budur.

Sahte dostlar umursamaz hep satar,

Balda aksa balda tastan tabaktan,
Ne akşamdan haz alırım nede sabahtan,
Hergün başka başka olur kurtulmam şoktan,
İnsanlar acayip dünya acayip.

Para pulla adam adammı olur,

Sarayında köşkünde olsa tınlamam,
Haksız kim olursa olsun yanlamam,
Bir şey anlamadım dahada anlamam,
Dünya gözü olanın olsun istemem.

Neyi kastedersin istemem derken,

Huylu şaşmaz gider kendi huyunca,
Adam adam olmaz ömrü boyunca,
Sade bende şunu derim duyunca,
Uyuz köpek adam olsa ne yazar.

Böbürlenir durur beni görünce,

Sinir stres gece gündüz yatamam,
Eski günlerimi hiç unutamam,
Taktım kafayı ben kendimi tutamam,
Nedense ağlamak gelir içimden.

Aklar eksik olmaz oldu saçımdan,

Bu kadar kolaymı günah işlemek,
Nasılda olur bir insamı dışlamak,
Namert tutup Mert insanı taşlamak,
Ben sizi Allah'a havale ettim.

Derinlere insem neler var daha,

Bazen kalpler kırar ahmak anlamaz,
Sadece gamsızlar derine dalmaz,
Zalim dünya sana banada kalmaz,
Bir gün ölüm benide alır götürür.

Yaşım kırkbir ömür geldi yarıya,