Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Her nereye gitsem madur kalırım,
Yok elde avuçta nasıl alırım,
İki yakam bir araya gelmez bilirim,
Böyle per perişan hayat olurmu.

Seninse herşeyin başından fazla,

Kim olursa olsun bence fark etmez,
Gerçek seven dost insanı terk etmez,
Söz kanundur insan olan çark etmez,
İyi insana boynum kıldan incedir.

Her şey bir bahane değil sıranan,

Rabbim beni koru nankörün şerrinden,
Görsen duysan neler vardır derinden,
Doğrudur sözlerim yerli yerinden,
Gamsız iddaasız adi boynuzlu.

Hadi gelde güven böyle adiye,

Yok dost düşman iddası,
Aldırmaz yıkılsa yuvası,
Aklıyla yoktur arası,
Böyledir kursaksız insan.

Düşman zehir verse içer,

Hep takılı kalır aşkın ağında,
Uçar güvercinler sevda bağında,
Aşk ferman dinlemez sevda çağında,
Kolay değil aşkı yaşayana sor.

Gece gündüz ateş közde yandırır,

Güler yüzlü efendiden efendi,
İstanbul kartalın yerlisi kendi,
Şen şakraktı ogünler ne güzel gündü,
Işık ercan Ay ışığım Ay dedem.

Unutan unutsun ben unutmadım,

Burun değil eğik çadır direği,
Yamulmuş yan yatmış kapı fireği,
Bırak estetiği yoktur gereği,
Yamuk burun sana özel bacanak.

Bacanak hüseyin sümüklü sülo,

Küçükler büyüğe karşı geldikçe,
Bu gidişat bu düzen böyle oldukça,
Azgın nesil şeytanla dost kaldıkça,
Merak etme kıyamete az kaldı.

Hain evlat karşı gelir babaya,

Aslan aç kediler tok,
Düzeni koruyan yok,
Buda beni eder şok,
Bak şu çarpık düzene.

Herkes arsızı över,

Yoldan sapar yanlış yapar bilerek,
Nolur sonu şeytanı örnek alarak,
Dostluk kalpte diye gelir gülerek,
Nokta nokta çocuğuna bak hele.

Sığır desem mö deyipte melemez,