Surların gölgesinde büyüdüm ben,
Taşlarında tarihin izleri var derinden.
Dicle'nin kıyısında, Hevsel'in bağrında,
Yaşadım ben bu şehri, her anında.
Gözlerim kapalı, kokun gelir burnuma,
Surların gölgesinde doğmuş nice yiğitler,
Yüreğinde Dicle'nin coşkusu gizlenir derinler.
Kara gözlerinde mertlik, sözünde daim sadakat,
Diyarbekir insanı, asildir her vakit, ezelden beri.
Dağ gibi dururlar, haksızlığa eğmezler baş,
Ruhumda bir volkan, patlamaya hazır,
Dumanlı başım, yıkacak her şeyi bir bir.
Uzak durun benden, ey dostlar, çekilin,
Yoksa kopacak içimde bir kıyamet, bilin.
Barmen, her zamanki zehrini hazırla bana,
Bir zamanlar omuz omuza yürürdük biz,
Sırlarımızı, dertlerimizi bölüşürdük, gizli.
Gözlerimizdeki parıltı hiç sönmezdi,
Dostluğumuz, dağları delerdi elbet, bitmezdi.
Sonra bir gün, bir gölge düştü aramıza,
Bir an, tek bir an yetti düşmeme,
Yerçekimi sardı kollarını bedenime.
Zaman yavaşladı, durdu sanki hayat,
O anda öğrendim neymiş gerçek sanat.
Gökyüzü uzaklaştı benden yavaşça,
Vardım bir zamanlar, tahtın en yüce katında,
Sözlerim yankılanır, bakışlarım buyruktu her anımda.
Her arzu bir emir, her istek bir ferman,
Yıkılmaz sandığım kaleler vardı etrafımda o zaman.
Kimseyi kırmazdım, derman arardım her derde,
Zamanın en dik yokuşunda devrildi içimdeki fener,
Gece, zifirini sürüp geçti bıçak gibi bilenmiş yollara.
Göğsümün ortasında kıyamet kopuyor, duymuyor musun?
Bir fısıltı düştü bu lanet kentin buz tutmuş sokaklarına,
Rüzgâr utandı söylerken, dağlar bile eğdi heybetli başını...
Duydum yar hastalanmış,
Melen Çayı’nın coşkun sularına vurur Karadeniz’in hırçın poyrazı,
Düzce’nin sonsuz yeşil örtüsünde demlenir dağların koyu efkarı.
Konuralp’in antik tiyatrosunda çınlar hâlâ Prusias’ın o eski ayak sesleri,
Güzeldere Şelalesi’nin köpüklerinde zamana direnen bir ömür erir.
Samandere’nin çağlayanlarında yankılanır doğanın o asi, o eğilmeyen sesi;
Bu şehir ki yeşille mavinin sarmaş dolaş olduğu gizli bir sığınaktır!
Sınır boylarında akşamın kızıllığı dökülürken Meriç’in sularına,
Eski bir yara sızlar bağrımda, Balkanlar’ın o amansız serin efkarı yayılır gecenin koynuna.
Selimiye’nin devasa gölgesi çökerken Kırkpınar’ın dualı er meydanına,
Ben bu kadim serhat şehrinde, geçmişin o devasa yüküyle tek başıma kalırım.
Bu satırlar, kanayan bir yaranın kabuğu,
Kalktıkça yeniden sızlayan acısı, hiç dinmezdi, buruktu.
Ne bir yerden alıntı, ne başkasının fısıltısı,
Her kelime, solgun ruhumun derinlerinden bir esinti.
Bitkin bedenimin ağırlığından bir bir kopup düşüyor,
Eğer ben ölürsem, hayatım sessizce üşüyor.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!