Saçına taktığın gül benim değil, al senin;
Yüzüne düşen gölge, yabancı bir hâl senin.
Başkasına eğilen o çiçekli dal senin;
Türkün olup kalamam dudağında ben artık.
Gülü sen aldın, ben de dikene razı oldum;
Yangınımı içime gömdüm de külü buldum.
Aşk diye uzattığın zehirle yavaş soldum;
Şerbetini içemem bardağında ben artık.
Gözlerin bir uçurum, sözlerin hep alaymış;
Kumdan kale yeminin, yıkılması kolaymış.
Gönlüme kurduğun taht meğer buzdan saraymış;
Taç giyip oturamam konağında ben artık.
Bir mendile sığmadı dökülen gözyaşlarım;
Ne senden bir iz kaldı, ne eski yoldaşlarım.
Yıldızlar oldu ancak gecede sırdaşlarım;
Kök salıp yeşeremem toprağında ben artık.
İster el üstünde tut gönlü başka olanı;
Uğrunda feda ettim gençliği, tatlı canı.
Bir ömür taşımaktı sevdanın imtihanı;
Başımı da koyamam kucağında ben artık.
Yollar seni götürsün kurulan düğünlere;
Ben yüzümü dönerim alın terli günlere.
Kül serpip geçiyorum ardımdaki dünlere;
Bir kez daha düşemem tuzağında ben artık.
Adımı rüzgâr siler, izi kalır dağlarda;
Vefanın hükmü budur, yaşar bütün çağlarda.
Pişman olup ararsan beni yıkık bağlarda,
Gelip de ağlayamam ocağında ben artık.
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 18:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!