Muhsin Yener 2 Şiirleri - Şair Muhsin Ye ...

İnsanları mutsuz etmekten vazgeçin… Bırakın, herkes kendi hayatını yaşasın. Kendi sevincini bulsun, kendi huzuruna yürüsün. Kiminin mutluluğu bir gülüşte, kiminin bir umut kırıntısında, kimininki sessizce yaşadığı küçük bir huzurda saklıdır. Kimsenin sevincine gölge düşürmeyin. Kimsenin mutluluğundan kendinize bir dert çıkarmayın. Çünkü hayat, herkese aynı yerden gülmez. Bazen insana koca bir dünya değil, avuç içi kadar mutluluk yeter. Ben sadece şunu söylerim: İnsanların mutluluğunu eksiltmeyin; zaten hayat, hepimizden fazlasıyla alıyor. Muhsin Yener

BANA NECİ, TOPLUMDAN NE BEKLERSİN? Bana neci bir toplumdan ne beklersin kardeşim? Herkes kendi derdine düşmüş, kendi cebini, kendi koltuğunu düşünüyor. Bir çocuk aç yatarken bu şehirde, birileri sofraların bereketinden söz ediyor. Adalet mi dedin? Hangi kapıyı çalsan çıkar bekliyor. Haklı olan susuyor, haksız olan kürsülerden konuşuyor. Komşusu açken tok yatana insan demek ne kadar doğru? Bir lokmayı bölüşemeyenler kardeşlikten söz ediyor. Bana neci bir toplumdan ne beklersin ki? Vicdanını susturmuş, haksızlığa gözlerini kapatmış, başkasının acısına sırtını dönmüş bir kalabalıktan insanlık beklenir mi? Oysa toplum dediğin aynı sokakta yürüyen kalabalık değil; birinin düşüşünde el uzatan, birinin gözyaşında kendi acısını gören, adalet için gerektiğinde hep birlikte ayağa kalkandır. Ve unutma kardeşim, bir gün herkesin kapısını çalar hayat. Bugün başkasının derdine "bana ne" diyenler, yarın kendi derdini anlatacak bir insan arar. Muhsin Yener

Mazisinin kapısını hiç aralamamış, Kendi köküne yabancı, Kendi sesine sağır… Bir kitap inmiş gökten, “Oku!” diye başlamış ilk emri. Ama biz, Sayfalarını öpüp başa koymuşuz da Manasını gönle koyamamışız. Bilim desen, Karanlık odalarda unutulmuş Bir kandil gibi. Felsefe desen, Düşünmenin suç sayıldığı bir iklimde Boynu bükük bir yetim… Ve biz, Hakikatin yükünü taşımaya çalışan Birkaç yalnız adam, Kalabalıkların ortasında Çöl kadar kimsesiziz. Çünkü düşünmek ağır gelir Hazır ezberlerle yaşayanlara. Sual sormak bile korkudur bazen Kendi zincirine alışanlara. Ey millet! Osmanlı tarihini, Cumhuriyet tarihini, Nutuk’u okumadan Gelecek kurulmaz. İnandığın kitabı, Kur’an-ı Kerim’i anlamadan Hiçbir medeniyet ayağa kalkmaz. Biz şimdi, Küller içinden hakikati arayan Yorgun bir avuç insanız. Ve biliyoruz: En zor savaş, Cehaletin karanlığına karşı verilendir. Muhsin Yener

Herkesin dilinde bir çuvaldız, herkes bir başkasının peşinde. Kimi komşusunun kusurunu sayıyor, kimi dostunun yanlışını döküyor ortaya. Ama kimse dönüp bakmıyor kendi yüreğinin karanlık köşesine. Kimse sormuyor kendine: Ben ne kadar doğruyum, ben ne kadar insanım? Ne kolaydır başkasını yargılamak, bir sözle hüküm vermek, bir kalemle insanı silmek hayattan... Zor olan, gece başını yastığa koyduğunda kendi vicdanının karşısına oturmak, kaçmadan, saklanmadan kendine hesap vermektir. Ey insan! Çuvaldızı bırak artık, biraz da kendine bak. Başkalarının gözündeki çöpü ararken kendi gözündeki karanlığı unutma. Çünkü bu dünyada herkes başkasının yanlışını anlatır, ama kendi yanlışına gelince susar, bahane bulur, başını başka yana çevirir. Oysa insan olmak, başkasını suçlamak değil, kendi hatasını görebilmektir. Ve unutma; başkasına batırdığın her çuvaldızdan önce bir iğne de kendine batır. Belki o zaman daha az yargılar, daha çok anlarsın insanı. Muhsin Yener

MAVİ BERELİ Dağın başıdır benim yurdum, Kayalar şahidim, rüzgâr sırdaşım. Bulutlar omzuma eğilir geceleri, Göğün altında yalnız değilim; Çünkü ardımda bir millet, Göğsümde bir bayrak taşırım. Kartal süzülür tepemde, Ben karanlığı gözlerim. Ay ışığı vurur namluma, Bir ananın duası yükselir uzaklardan. Bilirim; Bu nöbet yalnız benim nöbetim değildir, Bu toprakların emanetidir omzumdaki silah. Mavi beredir başımda, Fakat taşıdığım yalnız bir üniforma değildir. Bir ömrün yüküdür bu renk, Bir annenin duası, Bir çocuğun yarını, Bir milletin namusudur koruduğum. Herkes uyurken Ben gecenin gözlerine bakarım. Rüzgâr sert eser, Soğuk iliklerime işler. Ne gam! Türk'ün askeri Rahat yatmak için değil, Vatan rahat uyusun diye Ayakta durur. Gün gelir, Toprak adımı çağırırsa Bilirim dönüş yoktur. Ya düşman önünde dimdik dururum, Ya da bu kutsal toprağın koynunda Bayrağa sarılı uyurum. Benim için ölüm Son değildir. Bir mavi bereli düşerse Ardında yankılanır binlerce ayak sesi. Bir yiğidin sustuğu yerde Başka bir yiğit ayağa kalkar. Çünkü bu dağlar bilir, Bu taşlar hatırlar: Bayrak yere düşmez, Vatan sahipsiz kalmaz. Ve göklerde kartallar döndükçe, Bu topraklarda yiğitler doğdukça Mavi bereliler nöbette olacaktır. Gece bitecek, Güneş yine doğacaktır. Ama Türk'ün bayrağı Daima göklerde olacaktır. Diyecekler ki: “Onlar geldiler, geceyi beklediler, vatanı korudular ve isimlerini toprağa değil, milletin yüreğine yazdılar. Muhsin yener

Yaz Ortasında Seni Sevmek Ve seni sevmek… Yaz ortasında, keskin güneşin altında, Bir yudum buz gibi kiraz şurubu gibi; Ansızın düşen kırmızı bir serinliktir. Önce yakar içimi, Sonra usulca huzura çevirir her şeyi. Ne tam susuzluğa benzer bu hâl, Ne de doymaya… Avuçta eriyen zaman gibi, Bir eksiklik dolaşır içimde. Vazgeçilmez bir alışkanlık olur adın, Her nefeste yeniden çoğalır. En sıcak anda bile İçime düşen serin bir gölgesin. En sade günü bayrama çeviren, Kırmızı bir tatlılıksın. Kavrulan bir öğle vakti, Göğe meydan okuyan güneşin altında; Bir yudum buz gibi kiraz şurubu gibi, Önce yakar, sonra serinletirsin. Dudaklarımda kalan o tat gibi, Geçmezsin, silinmezsin, unutulmazsın. Çünkü içimde büyüyen o eksikliğin, Tek adı sensin. Seni sevmek; Ateşle suyun aynı bedende buluşmasıdır. En sıcak anda bile, İçime düşen kırmızı bir serinliktir. Muhsin Yener Ve yaz ortasında keskin güneş altında içilen buz gibi kiraz şurubu gibidir seni sevmek.!