“İnsan, rüyalarındaki uykudan ne
zaman uyanır?”
Güneş ziyasını yitirdi;
Soluk bakıyor beyaz perdenin
arkasından
Dünyaya.
Dönüp duruyor pervane gibi
etrafında...
Su soğuk,
Orman donuk;
Kuz olmuş yer yere.
Başımı uzatıyorum boşluğa,
Pencereye düşüyor gölgem.
Bir tuhaflık var sabahta;
Gecede de sessizlik...
İçimi üşütüyor.
Şimdi diyorum;
Çıkagelse hasretinde tutuştuğum,
Yüzüme sürse ellerini,
Saçımı okşasa...
Kucağına düşsem bir çocuk olup,
Eski zamanlardaki gibi
Yıldız uçursam eteğinden.
Ay ışığı donuk suyun üstünde
parlıyordu,
Gözüm gözlerinde ağlıyordu.
Anlat diyorum uzakları bana, bilmek
istiyorum;
Ya da beraber dönelim?
Sessizliğe gömülüyordu.
Çok zaman geçti aradan diyorum,
Görüşüme gelmedin...
Gözlerimi hiç açasım yok beyaz ışığa.
Perdelerini çekmek istiyorum ama,
Gel gör ki ne fayda;
Sonu olmayan bir rüyanın
Kuz bir gölgesinde buluyorum,
Soğuk bedenimi öylece...
Kayıt Tarihi : 23.10.2026 09:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Pencere kenarında duran yaşlı adam, tülün arkasından dışarıya, son ışıklarını da şehirden çekip alan soğuk güneşe baktı. Hava kararıyor, sokaklarda erken bir tenhalaşma başlıyordu. Masasındaki eski kâğıtlara uzandı, parmakları sararmış bir defterin kenarında gezindi. Hatıralar, zihninde donuk bir suyun üstünde parlayan ay ışığı gibi yavaşça belirdi. Bir çocuk olup yeniden zamanı geriye sarmak, yıldızları birer birer göğe uçurmak istedi. Sessizlik odayı kaplarken gülümsedi. Rüyasındaki o uzun uykudan uyanmanın vakti gelmişti. Gözlerini açmadı; rüyanın en huzurlu gölgesinde, geçmişin sıcaklığına sarılıp öylece kaldı.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!