Ufuk Nazım Şiirleri - Şair Ufuk Nazım

Umut çaylarından geriye;
Bir tutam,
Sevgi tortusu kalır.
Usanmadan iç.
Umudun çayını.
Tortusunda;

Yalan degil ey gonul
Sevdigim yurdumu bastan sona
Insanlarinin sesinden haz aldigim
Guluslerinin umutlarima mustu oldugu
Yalan degil deli gonul…

Seni sevdim.
Ama korkaklığım;
Sevgimi,
Dalga kıran gibi;
Parçalara ayırdı.
Ve sevgim okyanusa yayıldı.

Sesin uzaklardan;
Yankılanıyor.
Halbuki sesini,
Soğurmak.
Ve tekrar tekrar;
Duymak.

Yosun asıldı
Kuzeyden sırtıma
Esti rüzgar
Döndü başım
Sallandım
Sarhoş sanıp

Ve safak vakti
Kanli doseklerde uyanir bebeler
Kursunlanmis bir besikde
Hayatinda hic gulmemis gibi yatan
Bu bebeklerin uzerine
Agittan bir gun dogar

Savur seni durduranı.
Durağanlık;
Ölüme yaraşır.
Göğe binlerce avucunla,
Tutunmalısın.
Ve köklerinle dünyayı,

Derin bir yapı
Dördüncü köşesi kayıp
Bir dikdörtgen.
Uzun iki kolunda
Işıl ışıl
Onlarca pencere.

Son bir dize daha yaz
Sen sairsin
Elbet vardir son bir darbesi
Seninde kaleminin
Boyle noktasiz gitme
Yuzune anlamsizligin

Uzanirsin bir gun topraga
Avuclarinda bir omurden kalan
Sevgi tohumlariyla...
Senin icin dolan
Bir omur vaktinden
Yeni hasatlara acilirken zaman