Ufuk Nazım Şiirleri - Şair Ufuk Nazım

Yaşıyor bir çocuk
Habersiz dünyadan
Küçük dünyasında
Taşlardan evler kuruyor.

Kırık aynasın da

Mutluluğu yazmak geliyor içimden
Kuş seslerini ve yaz çiceklerini yani
1963 ün 3 haziranında kalbi duran
Aşkın şairinin kocaman gülüşünü yani...

Mezapotamyanın aşk nehirleri arasında

Yaşar elbet
Çekilip
Dağların en kuytu köşesine
Bekler
Her gün doğan
Kutsal güneşini.

.
Dünyayı boynuzlamış;
Uzayı sürüyor,
Öküz.
Dönüyor ha dönüyor.

Okyanus rüzgarları
Saçlarımızı sardı...
Yüzümüzde serin
İyot tadı
Tenimizde
Kum taneleri...

Olmasaydı duraklar
Ağacaktı sonsuzca
Ne gerekti bu eğreti durgunluğa
Hareketin özünü öldüren
İnsanı bağlayıp ömür söndüren
Bu durakları kim kurdu

Başka bir şehir
Belki farklı bir pencere
Gerekliydi gözlerine.

Garip bir duruştu
Belkide garipdi

Belkide senin icindeydi o sehir
Sokaklari doluydu insanlarla
Belkide senin icindi butun bu samata
Caglarin icinde caglayan bu nehirler
Belkide sana sesleniyordu...
Belkide hic bir seyde ve yerde

Bir gunun icinden
Kac omur gecer
Kac gundur senin omrun
Yada yarin ne kadar surer...

Sorulan onca sorudan geriye

Kirilan bir daldir omrumuz
Kule yazmis bir duman
Bir esintidir Kafkaslardan Toroslara
Omrumuz derin bir yardir
Sonuna uzanan
Omur bir yoldur