Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Nice ayrılıklarda ayırt edersin içinin ayrıcalığını.
Ayrı kalır düşünceler bütünleştikçe içten sen.
Bütünlendikçe kalbinde öz düşünce ancak birleştirir tüm aykırılığı.
Ve yaşamın ayrıntısı olur yaşanan her bir ayrılık.
Ve yalnızlık, bir ay hali gibi yansır içten içe bütünlenmeye dair.

Senin kalbinden sana daha yakın olanın çağrısı,
Seni kalbinden uzaklaştıran diğer bütün çağrıları
uzakta bırakmaya değer.

Her can çekişte içten
Canım, canın canını özler.
Bulduk canımızdan bir can ki;
Buldukça canı canımız canından geçer.

Cana değen hep candan bi haber.

Dağ ne kadar uluysa dibi o kadar aşağılıktır!
Dikkat edin yücelerde yalnızlar, diplerde daima yaltalayanlar ve baltalayanlar vardır..!

Gerçekliğe yaklaştıkça cehennem olur acılar.
Ve diller lal olurken gönüller olur lav.
Buyüzden ateşin içinde ki serin sukunettir cennetin huzur-u ilahisi.

Nasıl özgürse insan ve takıyorsa duyuşlarına bir kanat,
yoktur insanın özüne süzülmesinden başka bir değer.
Gökler dahi kilitlidir,görüntüdür göze.
Gönlümüzün anahtarıdır daima yücelen göğe.
Yürek buluşur uçsuz bucaksız mekanlardan.
Gözgöze gelişindeki yakınlıktan,

Gerçeklik, yaşamın en küçük oluşumundan meydana gelen
düşünceden büğür.
Bir düşünceyi küçük gören düşünce yapısı
daima kendi içinde olgunlaşmamış ve dolayısıyla oluşmamıştır.
İnsanın ne yaşı nede yaşadıklarıdır gerçek bir olgunluğu sağlayan.
Asıl insana sağlanan gerçekliğin,düşüncenin ve oluşumun

Siz doğruysanız eğer, yaşam daima sizin doğrultunuzda devam eder..

Ben doğruysam gölgemde doğrudur ve benimle doğrulur..
Ancak ben eğilirsem, gölgem ancak eğildiğime eğilir!
O an eğri olacağım için değil..!

Dirilik kısacık ömürde kayıp bir yaşamdır.
Oysa birlik kayıpsız bir varoluştur kalpten sonsuz diriliş için..