Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Huzurun kokusuna dünyaları verdigimden sonra anladım ağaçların zümrütten yaprak olmadığına!

Hikmet gizli bir iş, iz ve işarettir. Ancak kalp açıklığına işlenir.

Sen büyüsende çocukluğunun ağacı hiç değişmez ki.
Değişmez karşıki dağdan süzülen nehir.
Değişmez gökyüzü,anlaşılmaz iz.
Sen değişmedikçe hiçbirşey değişmez.
Ağaç ve iklim senin için var.
Gülümseyerek koparabilmeli yine dalından meyveyi.

Önemli olan düşüncenin bir an boş olması değil,
kalbin ne derece dolu olabilmesidir.
Dolu bir kalple düşüncenin ötesinden gerçekliğe ulaşılır ancak.

Duygularınız düşüncenizin ışığıdır.
Yeter ki iç duyuşunuz güçlensin.
Aydınlık düşüncenizin bakışında
güneş dahi yansır görüşünüze.
Güneş dahi düşüncenin ışığına ışığını yansıtır.

Umuda yansıyan ışık vardır olduğun yerde.
Tek bakışın içinden yeni bi gün gibi.
Yeniliktir insan, yenilenmektir içinden duyulan aşk.
Yaşarken sarılmak duyuşlarına bütünlenmektir içtenliğe
Daima kelimelere sarıldığımız anda dokunuyoruz içten içe.
Yinede yetersiz kalır bazen.

İçine çektikçe yaşam, yaşam beliriyordu içrede.
Çektiğin nefesten öte derin bir sırdaş gibi hecesiz çok şey anlatan.
İç çekişlerde derin bir söyleşi ve iç geçişlerde hep bir anlam olan.
İçin için işlenirken zaman, içten içe kalbe bütünlenmek oluyordu düşünceye yansıyan.

Bazen duymak istediğiniz ve hakettiğiniz bir sözü bir şarkı fısıldar size.
Buyüzden bir söz şuura ve bir şarkı ise daima ruha hitap eder.

Hiçbir tarih insanın içinde ki en gerçek an kadar değerli değildir.

Geceden geçer gün aydınlığa!
Ne gece ne bir gün ne bir karartı.
İçten duyulan bir dua kalpten bir mesafede var ediyordu tek anı tüm geniş zamanda.
Ve şahittir tüm zaman en gerçekliğe..