Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Gerçekte kazananlar,gerçekten kaybedenlerdir.
Çünkü gerçeklik kavramını kazananlar geri kalan herşeyi kaybetmiş olanlardır.

Gözlerin, gördüklerinden evvel görünüştür sadece.
Görebiliyorsan görünüşten öte -görüş olabilmeyi- ve görülebilmeyi,
Zaman dile gelir bir görüşte bakışın için.
Kalpten görüştüğün ve kalben gözlediklerin ile görünür zaman.

Kulaktan duyulanlar ancak kulağı zapteder.
Gönülden duyulanlar ise tüm ömrünüzü.

Benim gördüklerim değil görmemi sağlayan kudrettir görebildiklerimi görünüşte bir yürekten görüş yapan.

Kainat öyle büğür ki gözünüzde bazen.
Buyüzden kendinizde un ufak olursunuz.
İşte o noktada savurmak istersiniz düşüncenizi.
İşte o noktada savruldukça kendinizde kavrulmadan yaklaşırsınız güneşe.

Bir nefeste soluklarken yaşamı,

Bir insan kendini düşündüğü için mahrum kalır hayattan.
Bir insan kendini değilde insanlığı düşündüğü için mahkum olur hayata.

Hayat bir rüya.
Her gün görmek için kapatıyoruz rüyaya gözlerimizi.
Rüyada ne saltanat nede sultanlık beklerim.
Kalbe uyandırılışım ve içimde olan yaşama uyanışlarım yeter bana.

Ne güzel şey aşkta çoğalmak!
Ve çoğaldıkça kendinde azalmak.
Ve yok oldukça kendinde varolmaya haz almak ne güzel!
Ne güzel bir güzellikte bir güzellik bulmak özünde!
Ve bir güzellik katmak ne güzel bulunmaz güzellikten!

Hakikat gönül gözüyle görülür olduğu için içimiz lal olmuş.
Hak'i'kat gönlümüzün katmanlarında hem mükafat hem bir meşakkat olmuş.
Ahh! ne göz geliyor dile,ne bürünüyor s'öze,süzülüyor göğsümüzden göğe.
İçimizde en yakın duyuşlar ahımız ahvalimize hal olmuş.

Ölüydü soğuk kaldırımlarda çaresizce yol almak ve yaşamaktı nefessiz soluklanmak kimsesiz.
Bir an yaşamak; hatırlamaktı yaşadığını sıcacık bir toprağa dokunduğun zaman ve iz bırakmaktı sessizce huzurun eşiğinde...