Tahsin Özmen Şiirleri - Şair Tahsin Özmen

birini sevmek;
bir gölgeye sığınmak değil
aynı güneşe yüzünü dönüp
birlikte ısınabilmekmiş
.
kusursuz bir hikaye yazmak değil

bazıları
 elindeki teraziyi adalet sanır

kendi yükünü hafif
 başkasınınkini ağır tartar
.
bazıları kendini ışık sanır
 karşısındakini gölge
kendi sesini hakikat
başkasının suskunluğunu hata

İnsan,
ömrünün baharındayken etrafındaki kalabalığı,
Gerçek bir liman,
hep sürecek bir dostluk sanıyor.
Işıkların hiç sönmeyeceğini düşünüyor.
.

Bir gün bütün canlılar toplansa bir ovada,
Kurt, serçe, karınca, balina, ceylan, aslan.
Ve deseler ki:
“Hesap vakti geldi, yargılanacak bir tür var bugün.”
Kimse birbirinin adını vermezdi.
.

Ruhunu bir hırsa rehin bırakanlar,
Gökkuşağını tek renge boyamak istedi.
“Beterin beteri var” diye diye
alıştırdı insanları karanlığa.
Bir süre sonra
alışmak denen o görünmez zehir,

Vuslatnâme

sen gelmeden önce
yollar henüz yürünmemiş birer hasretti
gecenin ikinci adı gurbetti

saçlarıma düşen aklar
kışın habercisi değil
çok mevsim görmüş geçirmiş bir dervişin olgunluk meyvesi
.
yüzümdeki çizgiler
kaybolduğum değil

İnsan dediğin,
bir ömrü
sadece kendi yükünü taşıyarak tüketen değil,
bir başka ömrün yükünü de hafifleten olmalıdır.
.
İnsan,

Bir kasabanın en sessiz bakkalıydım ben.
Akşamları kepengi indirirken
elim hep gökyüzüne giderdi,
sanki biri eksik saymış yıldızları da
ben tamamlayacakmışım gibi.

Gökyüzü,
rengi çalınmış bir tual gibi çöktü üzerimize,
Şehirler sustu,
namluların soğuk gölgesinde.
Sokaklar devrildi sükutun kambur sırtına.
Gözyaşlarının ıslattığı topraklardan feryatlar topladım,