Tahsin Özmen Şiirleri - Şair Tahsin Özmen

Vuslatnâme

sen gelmeden önce
yollar henüz yürünmemiş birer hasretti
gecenin ikinci adı gurbetti

saçlarıma düşen aklar
kışın habercisi değil
çok mevsim görmüş geçirmiş bir dervişin olgunluk meyvesi
.
yüzümdeki çizgiler
kaybolduğum değil

İnsan dediğin,
bir ömrü
sadece kendi yükünü taşıyarak tüketen değil,
bir başka ömrün yükünü de hafifleten olmalıdır.
.
İnsan,

Bir kasabanın en sessiz bakkalıydım ben.
Akşamları kepengi indirirken
elim hep gökyüzüne giderdi,
sanki biri eksik saymış yıldızları da
ben tamamlayacakmışım gibi.

Gökyüzü,
rengi çalınmış bir tual gibi çöktü üzerimize,
Şehirler sustu,
namluların soğuk gölgesinde.
Sokaklar devrildi sükutun kambur sırtına.
Gözyaşlarının ıslattığı topraklardan feryatlar topladım,

yaşamın kıyısında…
henüz adını bile bilmeyen
yabani bir çiçektim
rüzgârın sesini
ninni sanacak kadar
çocuktum…