Tahsin Özmen Şiirleri - Şair Tahsin Özmen

Bir kasabanın en sessiz bakkalıydım ben.
Akşamları kepengi indirirken
elim hep gökyüzüne giderdi,
sanki biri eksik saymış yıldızları da
ben tamamlayacakmışım gibi.

Gökyüzü,
rengi çalınmış bir tual gibi çöktü üzerimize,
Şehirler sustu,
namluların soğuk gölgesinde.
Sokaklar devrildi sükutun kambur sırtına.
Gözyaşlarının ıslattığı topraklardan feryatlar topladım,

yaşamın kıyısında…
henüz adını bile bilmeyen
yabani bir çiçektim
rüzgârın sesini
ninni sanacak kadar
çocuktum…