Tahsin Özmen Şiirleri - Şair Tahsin Özmen

Pencereler;
evlerin gözü,
odaların nefesi,
yalnız ömürlerin dünyaya uzanan köprüsü,
yalnızlığın sokağa sarkan dallarıdır.
.

siz
kalabalığın içinde
bir yürüyüştünüz
ben ise
her kalabalığa
belki siz varsınızdır diye giren

sahibinin mezarı başında
aylarca bekleyen bir köpeğin gözlerinde gördüm
sadakatin en saf hâlini

nefesini bile sakınarak
gözlerini mermerden bir an dahi ayırmadan

Savaş baronlarının yarattıkları karanlıkta,
ışık bile kendine yer bulamıyor.
utanıyor güneş,
bulutların en koyu katmanına saklanıyor.

mavi değil artık gökyüzü

Hayatı bir performans raporu sanıyoruz bugünlerde;
sürekli üretmek, sürekli tüketmek, hep önde olmak.
Durup bir gökyüzüne bakacak vaktimiz yok,
bir çiçeğin açışını bekleyecek sabrımız da.

Her şeyi rakamlarla ölçüyoruz;

Ayakkabısı yırtık gönlü yamalı
Bir ihtiyar gördük geçerken yoldan
Selamı vardı sermaye diye, aldık
Dedik ki lokmayı bölüştüren berekettir
Bir tas su verdik içti, kendimiz de kandık o sudan
Cümle varlığı tek nefes bildik şimdi bizim

I-
ey kalbini
dünya zevki sefasına
rehin veren yolcu;
.
seni hangi pazar sattı

-Bazı Yörelerde Kız Çocuklarının Çörek Otu Kadar Kıymeti Yoktur-

Evet her kız çocuğu gibi
benim de
Bir babam vardı.
Çocukluğum boyunca

birini sevmek;
bir gölgeye sığınmak değil
aynı güneşe yüzünü dönüp
birlikte ısınabilmekmiş
.
kusursuz bir hikaye yazmak değil

Mahkeme salonu soğuktu.
Duvarlarda devletin ağır rengi,
Tavanda dönen yorgun bir vantilatör vardı.

Kadın içeri girdiğinde herkes;
Morarmış yüz, sargılanmış kol bacak, enkaza dönmüş yılık dökük bir beden gördü ama,