Tahsin Özmen Şiirleri - Şair Tahsin Özmen

Deniz Ve Kuş
deniz…
.
deniz bir aynadır aslında
göğe bakıp kendini görür
kıyıya değil

ağaç
rüzgârın koynunda öğrendi
kırılmadan eğilmenin asaletini.
insan ise
sertliğin
kırılmanın anası olduğunu unuttu

bıyıkları bile terlememişti henüz
direnemedi merminin sıcağına,
ölürken ne güneşi tanıdı ne güzü.
sığmadı gün güneşe,
pimi çekildi anacığının
güneşinden vuruldu yeryüzü.

Bir çınar,
gövdesine inen ilk baltayla devrilmez.
Bir ülke,
bir şafak vakti ansızın batmaz.

Önce;

Bugünlerde zaman,
sırtımızda bir kırbaç gibi şaklıyor.
Ecel denen o kör derviş,
ölüm hırkasını giydirmek için
sık sık kapımızı yokluyor.

1
ayna yoruldu
her gün yabancı yüzler taşımaktan
içindeki sır dökülüyor şimdi
bakan kendini görüyor
ayna ise sadece yokluğu

Yıllar geçti.
Kimi günler avuçlarımızdan su gibi kaydı,
kimi günler kalbimize kök saldı.

Mevsimler değişti.
Bir sabah çiçek kokusuyla uyandık,

ömrüm boyunca
kırıldığım da oldu,
kırdığım da.
lakin ikisi de
gece yastığa başımı koyunca
aynı yerden sızladı.

İnsana Dair
I
Gece ne kadar uzun olursa olsun sabah doğan güneşle geliyor.
Ama hiçbir sabah dünküyle aynı olmuyor.
Gece, yükünü usulca bırakıyor eşiğe.
Dünya, uykusundan ağır adımlarla uyanıyor.

ey hayat…!

bir nefes gibi geldik
zamanın uçsuz bucaksız yoluna
çıplak yürekle sessizce
dünya denilen bu hanın kapısını çaldık
.