Tahsin Özmen Şiirleri - Şair Tahsin Özmen

-Bazı Yörelerde Kız Çocuklarının Çörek Otu Kadar Kıymeti Yoktur-

Evet her kız çocuğu gibi
benim de
Bir babam vardı.
Çocukluğum boyunca

birini sevmek;
bir gölgeye sığınmak değil
aynı güneşe yüzünü dönüp
birlikte ısınabilmekmiş
.
kusursuz bir hikaye yazmak değil

bazen dert dinlemekten kaldırımlar da yorulur
ve insan umutsuzca sağa sola yürür
dili yoktur ıssızlığın,
kuytularda hüzün büyür
kimseler kalmayınca
..

Ben saklandığı yerde unutulmuş bir çocuktum,
Bir dut ağacının gölgesinde
çocukluğumu unuttum.

Arayan olmadı.
Zaten o yıllarda

ben…
sessiz misafir sevdiğinin kapısında bekleyen
rüzgârın yönünü şaşırdığı çaresiz yelken

sen…
yüzüne bahar sürülmüş kadın

bazıları
 elindeki teraziyi adalet sanır

kendi yükünü hafif
 başkasınınkini ağır tartar
.
bazıları kendini ışık sanır
 karşısındakini gölge
kendi sesini hakikat
başkasının suskunluğunu hata

İnsan,
ömrünün baharındayken etrafındaki kalabalığı,
Gerçek bir liman,
hep sürecek bir dostluk sanıyor.
Işıkların hiç sönmeyeceğini düşünüyor.
.

Bir gün bütün canlılar toplansa bir ovada,
Kurt, serçe, karınca, balina, ceylan, aslan.
Ve deseler ki:
“Hesap vakti geldi, yargılanacak bir tür var bugün.”
Kimse birbirinin adını vermezdi.
.

Gece yarısı bir otogar yazıhanesinde unutmuşum gölgemi.
Yazıhaneci ışıkları söndürürken,
beni de silecek sandım.
.
Oysa insanın bazı eşikleri vardır,
Ne geriye dönebilir ne ileriye bir adım atar.

Mahkeme salonu soğuktu.
Duvarlarda devletin ağır rengi,
Tavanda dönen yorgun bir vantilatör vardı.

Kadın içeri girdiğinde herkes;
Morarmış yüz, sargılanmış kol bacak, enkaza dönmüş yılık dökük bir beden gördü ama,