Vuslatname Şiiri - Tahsin Özmen

Vuslatnâme

sen gelmeden önce
yollar henüz yürünmemiş birer hasretti
gecenin ikinci adı gurbetti

zaman
yalnızca beklemeyi çalan
bir duvar saatiydi
beklemekse
zamanın en eski ibadetiydi

kapımda duran değil
eşiğimde çözülen bir düğümdün
ben açtım
sen içeri aktın
uzun yıllar kapalı kalmış bir evin
ilk nefesi gibi

bana sarıldığında
hasretle kollarımı uzattım
karanlığın
güneşe teslim oluşu gibi

derin bir kimsesizlikten sonra
çekilen ilk besmeleydi sesin
duyduğumda
omuzlarımdan yılların ağırlığı değil
yalnızlığın yükü kalktı

elimi tuttuğunda
avucumda büyüyen bir bahçeye döndü yüreğim

göğsümü
masmavi bir gökyüzü sardı
yüzüme baktığında
içimden sımsıcak
donmuş bir nehir aktı

güz gelince yaprak dökülür derler
ben seninle
her düşüşün bir yeniden doğuş olduğunu öğrendim

şimdi biliyorum;
sevmek
bir şeyi başka bir şeye benzetmek değil
bir şeyin artık hiçbir şeye benzemediğini
fark etmektir

“sen kimseye benzemiyorsun”
ben de artık
kimseye benzemek istemiyorum

Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir, Karina Yayınevi, Ank, 2018.