Suphi Sekü Şiirleri - Şair Suphi Sekü

İrfanın mektebinde kargaları okuttuk
Amelin mutfağında tuzumuzu kokuttuk
Kalp kilidi kırıldı, sadakat istilada
Sevgi kilimlerine siyah desen dokuttuk

Yılışık gülüşlerin içinde yandı vefa

Nedirki bu telaş, bu panik neden
Varmıki, mideden öteye giden

Hırsının,kölesi, doyumsuz, bunak
Tok olmak, önünde varılmaz konak

Kamusu, lügatı, kaldırdık rafa
Manayı harcadık, saçtık etrafa
Derinlik bitleşti, sığlık zürafa
Sözlüğe nadanlar mana katıyor

Görki, manitaya döndü sevgili

Doğumundan ölüme, yürürken azar azar
Annenin sinesinden her gün cefaya koşar
Tezatlar aleminde, beceriyle işgüzar
Gururunda boğulup, kendi haddini aşar
Dünya gamını çeker, kendi canından bizar
Kendi tuzağında av, kendisi bile şaşar

Göklerde görünmez artık ülkerim
Çaresiz ölümü bekler gibi beklerim

Pervazda güvercinler, kuşlar öterde
Penceremde serenat, hergün seherde
Paslı hatıralarım, ta gerilerde

KIZIM
Benim huzur kaynağım, benim yaşam sebebim
Damağım dilim, kızım; özümün sözü kızım
Dört kıtaya ulaştı, irfanımla edebim
İlayı kelimullah bize yol'du be kızım

Herkes burada memur, inek, sinek, ve arı
Sanmaki sahipsizdir, bu rezzakın ambarı
Bir menzile akıyor,akan, sevki ilahi
Yolda açılmş tezgah, dorduğu tren garı

Peron no'su ondukuz, koca bir şair indi

Kalbinde atıyor kalp atışlarım
Nabzında nabzımın ritmini dinle
Yoluna dökülür kara kaşlarım
Kendime yer yok, doldum seninle

Bana ait tek şey sadece adım

MELAL

Ilık göz yaşı mıdır dökülen hece hece
Gizemli satırların kederli toprağına
Tipide mahsur kalmış gibi nazlı bir ece
sevgi hiç oğramamış sanki gönül dağına

MİRİM

Feri sönmüş kelamın izdüşümü şiirim
Goncamın yüreğinde, kıştan kalma tipi var
yıllar var ki ayazı, ruhuma vurur; mirim
Tepemde dam uçuşup üstüme çöktü duvar