Suphi Sekü Şiirleri - Şair Suphi Sekü

ÇİNGENEM

Nasıl bir suça bulaştım ki
Hangi günahımın bedeliydi bu kader
Bu ezvakı nefis
Hangi terazi tartar böyle aykırılıkları

Çeşm_i şaşı,m dilberim böyle dilemiş kader
Dilim kekeç olsa da sanma ki duygusuzum
Ruhumda ki cennetim çopur yüzümde heder
Biraz çarpık bacaklı birazıcık boysuzum

Kalbime ket vuramaz boyumdaki cücelik

Caminin kenarında avuç açmış bir cocuk
Henüz gonca olmadan kopartılmış tomurcuk
Titrek minik bedeni yüreği korku dolu
Mimiğinde yakarış, mat gözleri Boğulu

Lavlardan sele dönüp içime aktın çocuk

ÇÖKÜŞ

Resimler konuşurken resme bakan susuyor
gadrajın ardı cinnet, öndekiler pusuyor
Tersyüz oldu bilindik, astar yüzü ısırır
Serinleten gölgeler, şimdi ateş kusuyor

Hiç tarife gerek yok, çürümüştür bu sevda
Ne kadarda özensen, bu kumaş dikiş tutmaz
Şikâr çoktan öldüde, avcının gözü avda
Balık böyle sığ gölde, zokkayı tekrar yutmaz

Elalemde çok kutsal, bizde ise paçavra

DAMINDA CONİLER

Azgın şevhetedir yegâne zikir
görülmez tuzağa dönüştü fikir
Ne avcı gizlenir ne av irkilir
İfet satılıyor çarşı pazarda

Dedenin rahlesine kurtcuklar uzak durur
Çünkü onu koruyan bilmediğim biri var
Ve duvarda bir saat nesli atiyi vurur
Geçmişle geleceğin arası şefaf duvar

İmbatlara yüklemiş kitaplar esrarını

Ne söz kaldı ne kelam
Söylenecek söylendi
Sevdanın bütün renklerini
Ve Bir yetim çocuk gibi
Aşkın mahsumiyetini anlatan

DİLEK


İçimde bir dilek var, sanki kanserli doku
Hayalimde nüksedip duygularımı sardı
Ve yayıldı dünyama miskten ağır bir koku

DİNLE BE AŞIK

Aşka bezgi düzerek; heyhat, tırlamak varmış
Sevgilinin gerdiği yaydan fırlamak varmış
Akıl saf, dil geveze, sonrası mecmnuni hâl
Şiirle homurdanıp, söz le hırlamak varmış