Suphi Sekü Şiirleri - Şair Suphi Sekü

Çiçeklenir viraneler
Dile gelir efsaneler
Kanatları nurdan teşkil
Yeşil uçar divaneler

Kaystan çıkıp mecmnundurlar

İlencim bir çürük diş, ağzımda sabitlenmiş
Tıpkı ilk günkü gibi kalır yerli yerinde
Kapılar senden gayrı tüm beşere kitlenmiş
Tek, yazıldın okundun, ömrümün defterinde

Senden kaçamayınca, kendimden kaçmak için

Rehavet sardı beni, göz kapağım düşüyor
Rüyam arayıp dursun, mazide izlerini
Yıpranmış çerçevemde, eski resmin üşüyor
Donmuş dudakların mat, saklıyor gizlerini

Hangi tarafa dönsem yüzün hep bana dönük

ESMER KIZ

Ben köylüyüm esmer kız
Çocukken oyuncağımı çamurdan yapardım
Daha sonra evimi
Bağdaş kurarak yer sofrasında otururum

Tutmuyorum artık ben ayrılığın yasını
Bedenler ölse bile ruhlar baki kalacak
Nebilerden öğrendim aşkların en hasını
Hangi zından Zelhadan yusufunu alacak

Ne atomda çelişki ne de uzayda tezzat
Sanaatça en küçük büyükten daha büyük
Kuarkı ve helyumu ardınca rabt etmişse zat
Nutfeyi damlacıktan hangi fen eder azat

Bedenim çürüse de,hayat denen kafeste
Hala sevdam turfanda, her hatıram berceste
Gördüğüm her varlıkta, işittiğim her seste
Seni görür duyarım, kör sağır olsam bile

Duyularım kapalı, yok açacak çilingir

FATO

Kafam kel, gözüm şaşı; yüzüm çopur dilim lal
Sırtım kambur omzum çap, burnum yamuk ağzım boş
Sayısız özürlerle, gıyabımda istiskal
Olsa bile şu gönlüm, yine severdi fato

Yeni bir buhtunnasır gönder desem, yüzüm yok
Avuçlar sana dönük, ellerim kapkaradır
Ken'anın kuyusunda can veriyor kaç çocuk
Koparılan her çiçek, aksada bir yaradır

Benim RABBİM zalimi zalimlere vurdurur

Ken'an da atıldık biz kör kuyuya
Kovalar halatsız, erişmez suya
Kardeşler gaflette, dalmış uykuya
Sabır, muhkem kalen; dayan yusufum

Felaket ki ruhlar ölüm bürüye