Damında Coniler Şiiri - Suphi Sekü

DAMINDA CONİLER

Azgın şevhetedir yegâne zikir
görülmez tuzağa dönüştü fikir
Ne avcı gizlenir ne av irkilir
İfet satılıyor çarşı pazarda

Bilmeden batının fakına bastık
Çürüdü yorganlar eskidi yastık
Onuru domuzun buynuna astık
Ders alırmı sanmam, kalem yazarda

Dimağda, dillerde, aynı serenat
Devşirme zihinler yükseldi kat kat
Kan, irin seline kapıldı hayat
Hiç kimse ders almaz, mezar kazarda

Uygarlık içerken kaçırdık dozu
Ruhumu boşalttı haçlı huysuzu
Kafesler kırıldı ne yapsın kuzu
sanki çoban ölü de, bakar mezarda

Saddamla vermiştik biz ilk kurbanı
Hiç kimse duymadı onca figanı
gör; kimin kimlere emanet canı
Canım çok acıyor yaram azarda

Batının vitrini bir boyalı cam
Tarihte canlıdır bütün serencam
Bozuldu alimim, sarıklı hocam
Sülüktür lügatta amlam bozlarda

Yükseldik sanıyor zavallı millet
Yaftadır boynumda bana bu zillet
Ur gibi imanı sardı bu illet
Ne harpte çare var nede hazarda

Üç asır öncesi gömüldü heybet
Bu acı gerçekler sanki bir gıybet
Ecdadım mezarsız kayb oldu kümbet
Damında CONİ'LER gezip tozarda

Kendi suçlarımı yazmamam gerek
Fikirki beynimde koca engerek
Başka bir düşmana artık ne gerek
Bilirim ki bu hâl daha uzarda