Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Asma diktim bahçeye,
Üzüm versin seneye,
Yaprağını kopardım,
Sarma sarayım diye.

Madem ki sevmiyorsun,madem ayrılacaksın,
Ruhumdan uzaklaşıp,kendini bulacaksın,
Yol açıktır gidene,zorlayamam sevmeye,
Bil ki ayrıldığın an,sen pişman olacaksın.

Sanmaki koşacağım,ben gidenin peşinden

Söyle neden karaları bağlarsın,
Yürek yakıp içerimi dağlarsın,
Yetim kalmış yavru gibi ağlarsın,

Ya sen anlat bana ben dinleyeyim,
Ya da dinle beni ben söyleyeyim.

Bilirim duyarsın beni

Bilirim görürsün beni

Bilirim izlersin beni

Kırmızı gül kan renginde
Benim gönlüm çok enginde
İnsanlara bakış açım
Onlar da benim dengimde

Doğulusu batılısı

Benim olan bir şey varsa, benden sadır olandır,
Gerisi benim değil, diyen varsa yalandır,
Ben yokken söylenenler, benden geri kalandır,
İnsan da gül misali, o da elbet solandır.

Gönül söz mü dinliyor, ona sevme diyeyim,
Mümkün mü sevgilinin, peşinden gitmeyeyim,
Artık beni ağlatma, bırak ben de güleyim,

Sevene revamıdır, böyle acılar çekmek,
Böyle devam ederse, artık sonum delirmek,

Konu oldukça derin,
Net olmalı eserin,
Hep kendine yontuyor,
O nalıncı keserin.

YABANCI

Bana öyle bakma, deme yabancı,
Sana senden daha yakın gibiydim,
Beni elden görmen, bana çok acı,
Sen benim gönlümün, tek tabibiydin.

Muhtemel bir depremde, Marmara bölgesinde,
Bilim insanlarının, facia dillerinde,
En az elli bin konut, yerle bir olacakmış,
Elli bin çarpı on'la, kişiler beklemede,