Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Söyle neden karaları bağlarsın,
Yürek yakıp içerimi dağlarsın,
Yetim kalmış yavru gibi ağlarsın,

Ya sen anlat bana ben dinleyeyim,
Ya da dinle beni ben söyleyeyim.

Bilirim duyarsın beni

Bilirim görürsün beni

Bilirim izlersin beni

Karamsar durup düşünsün,
Şüphesi mi var Allahtan,
Sen ki inanan müminsin,
Uzak dur karamsarlıktan

Nerde evin barkın nerde yatarsın
Paran pulun yoktur sen neler yersin
Dilin anlaşılmaz her gün havlarsın
İnsanlar bilmezki senin halini

Gönül söz mü dinliyor, ona sevme diyeyim,
Mümkün mü sevgilinin, peşinden gitmeyeyim,
Artık beni ağlatma, bırak ben de güleyim,

Sevene revamıdır, böyle acılar çekmek,
Böyle devam ederse, artık sonum delirmek,

YABANCI

Bana öyle bakma, deme yabancı,
Sana senden daha yakın gibiydim,
Beni elden görmen, bana çok acı,
Sen benim gönlümün, tek tabibiydin.

Konu oldukça derin,
Net olmalı eserin,
Hep kendine yontuyor,
O nalıncı keserin.

Kırmızı gül kan renginde
Benim gönlüm çok enginde
İnsanlara bakış açım
Onlar da benim dengimde

Doğulusu batılısı

Benim olan bir şey varsa, benden sadır olandır,
Gerisi benim değil, diyen varsa yalandır,
Ben yokken söylenenler, benden geri kalandır,
İnsan da gül misali, o da elbet solandır.

Muhtemel bir depremde, Marmara bölgesinde,
Bilim insanlarının, facia dillerinde,
En az elli bin konut, yerle bir olacakmış,
Elli bin çarpı on'la, kişiler beklemede,