Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Kaşlarını çatıp, karşımda durma,
Ellere uyup da kafanı yorma,
Ben gizli sevmiştim, ele duyurma,

Reyhanım Reyhanım güzel Reyhanım,
Mis gibi kokuyor, teni Reyhanın,

Hiç farkına varmadan, zamanla yarışmışım,
Son durağa zamandan, çok önce ulaşmışım,
Son nefesim de beni, terk etmek üzeredir,
Sona yaklaştığımdan, el açıp yalvarmışım,

SÜRTÜK
Omuzumda binlerce yük,
Davam yükten daha büyük,
Beni rahat bırakmıyor,
İblis denen pis bir sürtük. SİNAN KARAKAŞ

Dünyanın üçte iki yüzeyi su
Evrenin elbette yaşam olgusu
Ayda aranmakta hayat bulgusu
Gayret göstermekte ilim ordusu
Bulutlar yağmurun elbet muştusu
Vücudumun yüzde atmışıymış su

Bahanenin yeni adı konjöktür,
Kulakları sağır, iki gözü kör,
Nefsi hep uyanık, çıkar kolluyor,
Fıtrata aykırı rollerde aktör.

Dün dünde kaldı,
Sevabıyla günahıyla,
Alacaklar ders aldı,
Girdik yeni sabaha,
Yeni sabah yeni umut,
Yeni umut yeni hayat,

Bu memleket bizim,
Huzursuz olsak da,
Hakkımız yense de,
Dışlanmış olsak da,
Hiç istenmesek de,
Bu memleket bizim.

Garantisi olan var mı, yarınlardan, kazalardan,
Elbette kolay değildir, mahrum olmak azalardan,
Hiç bir şeyler yokmuş gibi, davrananlara şaşarım,
Yarın bilinmeze gebe, kim kurtulmuş olaylardan,

Sen de düşün empati yap, bil ki yarınlar meçhuldur,

DOĞUYORSUN

Her akşam çekip gitmenin, anlamını bilmiyorum,
Çekip gitmenle bizleri, karanlığa boğuyorsun,
Geceleri kiminlesin, beklemekten yılmıyorum,
Sabah mahmur bir şekilde, üstümüze doğuyorsun.

Mümine gerek tevazu,
Tebessüm etmeli yüzü,
Mümin olan insanların,
Yalandan uzaktır sözü.